Veel vallen…

Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn, maar die burn-out blijkt een verrekt aanhankelijk en geniepig beestje. Hij ligt constant op de loer en springt op mijn rug wanneer ik het niet verwacht. Zwiept me omver zodat ik niet anders kan dan in de zetel gaan hangen terwijl ik mijn boekenkast wou opruimen, nagels lakken, kilo’s onkruid uittrekken in de tuin, een lekkere rabarbercake bakken,…

Ik wil véél, en ik dacht dat het zo langzamerhand wel kon.

IMG_20170623_074341

sporten

Want het ging zo goed. Ik begon zelfs hoop te krijgen om stilletjesaan weer te kunnen sporten. Zo ging ik een keer of twee lopen en na de tweede keer was ik maar twee dagen moe, in plaats van vier. Da’s vooruitgang, toch? Omdat ik duidelijk mijn eigen grenzen niet ken, ahum, besloot ik bij een heuse echte personal coach aan te kloppen. Ik legde mijn probleem uit en hij ging een kwartiertje met mij lopen en wandelen en stretchen, en daarna focusten we ons op pilates, weer iets nieuws voor mij, en iets dat ik zeker weer wil oppikken want ik voelde al na die ene les wat het deed met mijn spieren, maar het droeg direct of indirect bij aan de crash die later die week zou volgen.

hittegolf

Het was net de hittegolfweek. En hitte, ik kan daar niet tegen. Ik mocht een dag telewerken maar in onze living was het nauwelijks een halve graad frisser dan op het werk. Wanneer de temperaturen tot boven 27 graden stijgen, lijkt het of mijn hersens smelten, ik kan me niet meer concentreren, ik voel me ellendig, ik word ambetant, ik slaap slecht, het idee om naar Lapland te verhuizen begint vaste vormen aan te nemen… En net dan was er een nijpend tekort aan regen en besloot ik om de twee dagen mijn moestuin te gaan gieten met telkens 110 liter water dat per kruiwagens van aan de andere kant van het park moest worden aangevoerd, een zware inspanning voor iemand die totaal.geen.fysiek. meer heeft.

Hijg. Puf. Zweet.

vastendieet

IMG_20170622_180715

Intussen begon ik met het vastendieet; als het sporten niet lukt, wil ik op een andere manier de “de burn-outkilo’s” kwijtraken en terug op een gezond spoor raken. Dat zorgt een beetje voor stress, want de dagen dat ik vast en dus maar 500kcal mag eten, kan ik niet mijn vaste weekmenu gebruiken en moet ik dus een ietsje meer in de keuken staan en creatief zijn en caloriekes afwegen. Langs de andere kant voel ik me er beter door, gezonder, zelfs een beetje energieker! En energie wil zeggen: minder goed stil kunnen zitten en rusten…

weekendje weg

IMG_20170625_113908

Afgelopen weekend gingen we naar zee met de schoonfamilie. Ik was doorheen de week te lusteloos (door bovengenoemde hitte) om een deftige meeneemlijst te maken waardoor ik de ochtend van vertrek om 5am klaarwakker was en na het ontbijt van hot naar her rende en vergat wat ik ook alweer zocht omdat ik plots aan iets anders dacht en o dat mogen we niet vergeten en aaah ik moet dat nog doen en shit waar ligt dat nu weer… Chaos.

En stress. Zoveel stress.

Aan zee was het leuk, natuurlijk: we gingen schoenen shoppen in Knokke en een gigawafel eten in Blankenberge en superlekker uit eten ’s avonds en een wandeling maken in het Zwin, maar je bent nooit alleen en je wil toch overal aan meedoen en gezellig zijn. Gelukkig was er zaterdagnamiddag tijd voor een dutje, maar toen we zondag in de auto stapten, was mijn kaars volledig uit.

Terug naar de zetel

IMG_20170624_071006

Dus de rest van zondag en de daaropvolgende maandag – gelukkig een vrije dag! – trok ik op met mijn beste vriend de zetel. Toegegeven: ik ging een uurtje of twee naar de tuin, want dat onkruid verdwijnt niet vanzelf en de courgettes riepen en het is daar altijd zo heerlijk, zo rustig – maar verder las ik, keek Extreme Weight Loss en typte een paar blogpostjes.

Bij de dokter

Er was ook goed nieuws: een nieuwe bloedtest bij de huisarts wees uit dat mijn B12-niveau weer helemaal goed zit, want daarmee begon het allemaal vier maanden geleden. Ik eet regelmatig een bloederige steak om dat niveau op peil te houden en volgens de dokter hoef ik me op dat vlak geen zorgen meer te maken. Mijn slaapmedicatie mag ik afbouwen wanneer ik dat wil, als ik me er klaar voor voel (en dat is duidelijk nog niet nu).

Vallen… en langzaam weer opstaan

Ik voel dat ik een grens heb overschreden en ik durf niet beweren dat dat enkel de voorbije week is gebeurd, maar vermoed dat het de stukjes en beetjes van de voorbije weken zijn: weer gaan werken, een drukke sociale agenda, af en toe wat minder goed slapen, en de druk die ik mezelf opleg omdat ik ZO GRAAG BETER WIL ZIJN.

Gelukkig komt onze vakantie eraan. Ik heb de rust en de natuur zo erg nodig nu. Rust die ik enkel in mijn tuintje of een boek lijk te vinden de laatste tijd, en waar ik dus beter ál mijn vrije momenten aan zou besteden in plaats van mezelf wijs te maken dat ik graag en veel ‘onder de mensen’ kom. Eens een introvert…

Zo, dat was het zaagblogje van de week… Waarover wil jij eens flink zagen? Laat het eruit!

16 Comments

  1. Hoi Leen, ik volg je blog al een tijdje omdat ik zoveel van mezelf er in herken. Ik ben ook aan het opstaan na een bore-out (resultaat is hetzelfde) en het gaat idd vaak gepaard met vallen. Het heeft gewoon echt veel tijd nodig, ik heb dat zelf ook serieus onderschat. Ik voel nu pas, zeven maanden later, dat het tij eindelijk aan het keren is. Een grote valkuil is volgens mij al die moetens die we onszelf opleggen: we moeten gezonder gaan eten, meer gaan bewegen, gaan mediteren,… en we krijgen terug stress van al die moetjes. En als we ons dazr dan niet aan kunnen houden, dan voelen we onszelf een slappeling. Ik moet, haha, daar zelf ook heel hard over waken. maar het komt allemaal goed, wees niet te hard voor jezelf en geef het vooral veel tijd!

    1. Leen

      Ja ‘moeten’, als iemand dat woord gebruikt voel ik de stress al omhoog schieten…. Ik wil dingen doen omdat ze leuk zijn en ik ze zelf wil, niet omdat ze MOETEN (van wie? waarom? dat bepaal je uiteindelijk toch allemaal zélf?) maar dan gaat ge een verplichting aan die ge niet meer kunt afzeggen (bv gaan eten bij vrienden) en da’s de reden waarom ik niet meer graag vooruit plan maar bon iedereen z’n agenda zit altijd zo vol dat ge niet anders kunt en dan kan ik dus een week op voorhand al gaan stressen van “ga ik niet te moe zijn” o boy ik krijg echt terug van alles stress, dit is niet goed, gelukkig komt er een rustig weekend aan!!

      1. Ik herken me heel erg in wat je zegt, als er sprake is van ‘moeten’, word ik al direct lastig. Vooruit plannen geeft me dan weer net meer rust. Want op die manier kan ik de dingen spreiden en moeten we niet heel het weekend van hot naar her vliegen. Ik hoop zo dat je rust kan vinden. En als dat is door gewoon geweldig lui te zijn en te loungen met een boek en een fris drankje, voel je daar alsjeblieft niet schuldig over. Je lichaam heeft zo’n momenten nu eenmaal hard nodig.

  2. Annabel

    Het lijkt wel of je nu even hard werkt om uit de burn-out te komen, als dat je gewerkt hebt om erin te komen… (niet kwetsend bedoeld, alleen een benoemen van het patroon).

  3. Geef jezelf wat tijd hé, je bent ook niet op een maand tijd in de burn-out terecht gekomen (vermoed ik toch) dus mag je denk ik ook niet verwachten dat je er na een maand weer vanaf bent.
    Veel sterkte!

    1. Leen

      Inderdaad, het zou tot september-oktober duren, maar ik wil dat het nu al voorbij is, en mensen denken ook “ze gaat weer werken, ze is weer ok” en ik ‘doe het mezelf’ aan om mijn agenda voller te plannen, daar wil ik verandering in brengen…

  4. Annabel slaagt de nagel op de kop. Je werkt zo hard om er terug uit te geraken. Stop daarmee, doe het gewoon rustig aan, leer luisteren naar je lijf. Ben je moe, rust. En neen je bent dan niet lui!
    En zoals ik vroeger al eens zei. Sta voor de spiegel kijk jezelf aan en vraag, “waarmee kan ik mezelf eens gelukkig maken vandaag ” zolang het maar niet schoenen kopen is , is het ok ;) kopen om jezelf gelukkig te maken heeft maar een heel kort effect. Nadien komt het schuldgevoel dat je alweer te veel geld hebt uitgegeven. Je moet nu ook nog niet sporten, je lichaam is daar niet klaar voor vrees ik. éEn oorlog met de keer uitvechten, geen drie tegelijk, want dat lukt niet. Veel sterkte!

  5. Vanessa

    Hey Leen, wat herken ik veel van mezelf in jou. Ik leg mezelf ook altijd maar doelen op. Bij mij situeert zich dat iets anders als bij jou (bv. vandaag moet ik de strijk gedaan hebben, vandaag moet ik dit doen, morgen dat, …) En dat is volgens mij nu net ons probleem, we willen teveel, te snel, op een te korte termijn… Alleen probeer ik nu ook al een jaar van dat af te leren en blijft het echt een leerproces. Maar luister naar je lichaam en je bent echt geen slecht mens als je eens op de zetel ligt te luieren, al moet ik toegeven dat ik me daar ook nog steeds schuldig om voel. Probeer een manier te vinden om het knopke stillaan om te draaien en wat meer rustmomenten in te lassen en al die projecten gaan niet lopen hé, je bent nog jong, hebt nog tijd genoeg om ze te realiseren. Je kan bijvoorbeeld beginnen met: in de zomer kies ik voor de tuin (en van al die fysieke arbeid zal je ook wel afvallen hoor) en in de winter voor het lopen. Courage meid!

    1. Leen

      Helemaal mee eens… Ik probeer er vrede mee te vinden dat ik nu inderdaad me op mijn tuintje moet focussen en dat al de rest (lopen, wandelen, etc) gewoon niet kan. Moeilijk hoor :) :) gelukkig lees ik graag en kan dat wél heeeeel veel.

  6. Hanne

    Hoi Leen,
    Ik lees hier een tijdje mee en vind je inzichten en de bewoording daarvan bijzonder interessant !!
    Zoals hierboven ook aangegeven wordt, denk ik dat je af moet van moéten (what’s in a name ), je losmaken van verwachtingen en oordelen van de mensen rondom je… Focus op jezelf, vervul je eigen wensen/verlangens/… Wanneer je hier in slaagt, zal dat de basis zijn van verbetering. Door jezelf goed te leren kennen/inschatten, werk je aan een beter/juister zelfbeeld en zal dit zowel voor privéafspraken én werkaangelegenheden op lange termijn echt een verschil maken !
    Groetjes, Hanne

    1. Leen

      Je hebt helemaal gelijk, alleen vind ik het heel moeilijk om dat uit te leggen aan mensen die er allemaal niet zo mee bezig zijn als ik en ‘gewoon’ hun leven lijken te leiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *