Van die (tweede) keer dat ik de Meerdaalwoudtrail zou lopen

Zou, u leest dat goed. Want voor de tweede keer op rij is dat niet gelukt. Laat ons even terugkeren in de tijd…

Januari 2017. Wegens aanhoudende rugproblemen geef ik forfait voor wat mijn allereerste trailrun moest worden. Vastbesloten om volgende keer wél mee te doen.

Eind augustus 2017. Stilletjesaan fysiek herstellende van de burn-out begin ik opnieuw te trainen met maar één doel voor ogen: de Meerdaalwoudtrail drie maanden later. Hoe het eerste deel van die training verliep, las je hier. De rugproblemen kwamen terug, maar gelukkig liet ik mijn kinesist dit keer direct ingrijpen.

December 2017, één week voor de trail. Ik liep een uur – het langste wat ik had gelopen sinds januari. Mentaal en fysiek voelde ik me er helemaal klaar voor. Maar toen…

De eerste sneeuw

Ik had de KMI-app de hele week met argusogen in de gaten gehouden. Smeltende sneeuw, och ja. Rukwinden, dat overleven we wel. Die zondagochtend echter dartelde de sneeuw pesterig vrolijk door de lucht. Algauw lag er een paar centimeter. Ik ijsbeerde van het ene raam naar het andere, nagelbijtend, met mijn ogen metend hoe snel gemaakte sporen weer dichtsneeuwden, hoe traag de auto’s door de prut reden. Het lief zijn auto heeft nog geen winterbanden. En we konden niet weten hoe de wegen er, dichter naar het Meerdaalwoud toe, bij zouden liggen. Ja! Het is gestopt met sneeuwen! Ah neen, het begint weer. Nog meer ijsberen en nagelbijten en gillen van frustratie. Om 12 uur, toen we hadden willen vertrekken naar het startpunt, hakte ik de knoop door: we gingen niet. Het had geen zin ons leven te gaan riskeren op de totaal niet op sneeuw voorziene Belgische wegen. Met pijn in het hart maar ik had een alternatief ter compromis: gewoon in onze eigen heuvels 9km gaan lopen. (Nog geen uur later trad de dooi pijlsnel in. Argh.)

Natte voeten

We vertrokken stipt om 14uur, zoals de trailrun zelf dat ook zou doen. De sneeuwprut smolt zienderogen en was vooral glibberig en heel erg nat. We waren de eerste helling nog niet opgerend – nu ja, geschuifeld – of hadden al een emmer van het ijskoude water opgeschept in onze schoenen. Kunnen voeten afsterven in deze kou als ze nat zijn en je bent aan het lopen? Een stuk door het open veld, de weg veranderd in een gigantische plas, keiharde zijwind en ik was het liefst omgedraaid. Maar nee, doorgaan.

Hoe vettiger, hoe prettiger.

Bergaf, de steenweg over, opnieuw een smal en zonder sneeuwprut al spekglad paadje, waar het lief onderuit ging. Mijn koppigheid sleurde ons verder, weer omhoog, de velden in, waar de wind op ons in kon beuken en natuurlijk begon het daar ook te regenen. De weg, die was weg; het was niet meer dan een opeenvolging van plassen smeltwater. Nu ja, de voeten waren toch al nat… We haastten ons verder, snel naar de beschutting van het bos, en toen we daar kwamen, wilde ik mijn gsm in een plastic zakje steken als extra bescherming, en…

De eerlijke vinders

Hij was gaan lopen, de snoodaard. Ik in paniek, natuurlijk, want het ding is nog geeneens een jaar oud en we waren nu net in het bos en helemaal terug over die veldweg door dat waterlandschap… Gelukkig had ik Endomondo opstaan en kon het lief zo op zijn gsm zien waar de mijne zich bevond; zo’n 700 meter terug. Wie weet in een plas?! Nog voor we daar waren, kwamen we een koppel tegen, dat mijn gsm bij zich bleek te dragen, ongedeerd en al, oef.

Dáárzo had ik door dat mijn gsm er vandoor was. De stouterik.

Door weer en wind

Dan maar onze route aangepast en over nog meer beton en asfalt voort gelopen, ja iets te veel beton en asfalt naar mijn goesting, en de wind, en de regen, en de plassen, en bergop, het mocht gaan stoppen. Terug in de woonwijken was het ineens gedaan met regenen, dan was het een holle weg in, modder want hoe vettiger hoe prettiger, die laatste kilometer was op karakter want ik was op, opper dan op.

De cijfertjes

Omdat mijn gsm er onderweg vandoor ging is het een beetje gokken maar we hebben ongeveer 9,5km gelopen met 100 hoogtemeters op 1u20; dat is meer en langer dan ik al ooit heb gelopen. (Het was ook te voelen aan mijn rug en knieën.) Dankzij de sneeuwprut en de modder zwaar, maar lang niet zo zwaar als de Meerdaalwoudtrail (waar immers geen verhard stukje weg te bekennen valt).

Ooit hé. Ooit komt het ervan zeg ik u.

En nu…

…loop ik een paar weken niet. Efkes uitrusten en mijn schoenen laten opdrogen. In januari staat de volgende trail run op het programma, weliswaar onder voorbehoud (al hebben we tegen dan hopelijk wél winterbanden). Ik hoop op ijskoud maar droog en als het even kan zonnig vriesweer, dat spreekt voor zich.

Welke uitdaging ligt er binnenkort op jou te wachten?

8 Comments

  1. Miss Ketchup

    Amai nog ni idd chapeau. Lopen in het algemeen da snap ik ni dat iemand da leuk kan vinden hihi is zo ni mijn ding.
    Wij ook geen winterbanden ze en al in de sneeuw gezeten in dardennen en altijd de berg op geraakt ze :p maar stond jullie auto nu ni te koop of had ik da mis zien?

  2. Jammer dat je niet kon meedoen, maar wie weet wordt het volgend jaar wel “derde keer, goede keer”? :-)
    En 9,5km in zo’n omstandigheden, dat is hoe dan ook een chapeau waard! Ik moet dringend terug in gang schieten, want die marathon is weliswaar pas op het einde van 2018, maar aan het tempo dat ik nu train (1x 5km per twee weken, ahum) loop ik hem binnen 10 jaar nog niet uit… :-)

  3. Evi

    Toch goed gedaan hoor! En groot gelijk dat je die beslissing nam, je leven riskeren heeft geen zin. De voorbije twee weken was het hier extreem druk en raakte ik er niet toe om te gaan joggen. Maar met de vakantie in het vooruitzicht wil ik daar wel opnieuw werk van maken. Volgend jaar wil ik die 10 kilometer beter kunnen lopen en droom ik heel stiekem al eens van de 20 kilometer door Brussel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.