Van te veel (tegelijk) moeten versus stilte in mijn hoofd

Toen ik dit postje schreef, zat ik in een klein dipje. Die dipjes zijn er namelijk wel vaker, dus niks om je zorgen over te maken. Na enkele weken van uitzonderlijk goed slapen en eindelijk dat dieet dat een beetje van de grond kwam, zakte mijn slaapgrafiek in maart plotseling in elkaar, en dan draait mijn hoofd overuren terwijl ik mijn lijf moet voortslepen.
Ik was het weer efkes vergeten: het leven is niet al bergtoppen en ronddansen, maar ook af en toe keihard bergaf sjezen een dal in en u daarbij moeten neerleggen. In een dal kan de zon trouwens óók schijnen, hoewel ik dat al eens durf te vergeten.

Ik voelde me schuldig omdat ik avond na avond voor tv doorbracht zonder verder ook maar íets te doen. En toen las ik over de hype der podcasts en hoeveel goeie podcasts er niet zijn en hier is een lijst met tien die je zéker moet beluisteren, en ik dacht: mijn hoofd zou ontploffen als ik moet rondlopen terwijl ik continu naar een stem in mijn oor luister die me iets wil vertellen of zelfs bijleren.

Begrijp me niet verkeerd: podcasts en luisterboeken zijn zonder twijfel een fantastische uitvinding, want op die manier kan je als drukbezet mens die geen tijd vindt om effectief te gaan zitten lezen, of als mens die überhaupt niet graag leest, toch heel wat mee- en oppikken. Of voor onderweg in de auto als er weeral niks op de radio is. Of terwijl de living gekuist moet worden en de planten gegoten – ik zeg maar iets.

Het zette mij aan het denken. We kunnen dat niet meer: met een kop thee voor het raam gaan zitten kijken naar de wereld die langzaam voorbij komt. In de zetel hangen voor een hersenloze aflevering van Temptation Island? O nee zeg, je brein sterft daarvan af, pak er toch op zijn minst een tijdschrift bij. Eten maken terwijl je luistert naar het gekwinkeleer van de vogeltjes voor je keukenraam – of, in mijn geval, het voorbijrazende verkeer maar dat klinkt een pak minder idyllisch natuurlijk – in plaats van met een half oog op een aflevering Gilmore Girls? Laat het uit; je zou eens te veel aandacht kunnen besteden aan het bakken van dat perfecte stukje vlees. Gaan wandelen in het bos, dat gebeurt toch echt best met een walkman Ipod in de oren, want de stilte van de natuur is zo saai… Joggen door de velden moet met opzwepende muziek erbij want zonder zou je maar stilvallen, daarvan was ik toch zo overtuigd.

Stop. Nee. Het kan ook anders.

Ik ben een introvert en heb af en toe stilte en rust nodig. Ik heb een burn-out gehad en kán sindsdien niet meer multitasken zonder na een half uur niet meer te weten waar mijn hoofd staat. In een landschapsbureau werken is op de drukste momenten voor mij de hel en feitelijk heb je daar nooit stilte. Multitasken sluipt automatisch in mijn werkdag wanneer ik bijvoorbeeld bezig ben met facturatie en de telefoon gaat en er komt een collega iets vragen en hopla ik ben met drie dingen tegelijk bezig, zonder het zelf te beseffen.

We worden constant, vaak onbewust, gedwongen tot van-hot-naar-her-rennen. Multitasken hoort erbij als je alles wil klaarkrijgen wat er van je wordt verwacht of eerder: wat je van jezelf verwacht. Of dat dénken we.

Er zijn dagen dat zelfs babbelen tijdens het koken of bloggen tijdens het tv kijken mij niet lukt. Ik word er ambetant van omdat ik mijn aandacht op één van de twee activiteiten moet focussen en zo van de andere niks meer merk – ofwel is er plots weer een moord gepleegd en heb ik geen idee hoe wat waar waarom of door wie, ofwel trekt mijn blogpost op niks en moet ik hem achteraf drie keer opnieuw schrijven. De weekmenu maken duurt twee uur in plaats van een half uur als ik intussen How To Get Away With Murder probeer te volgen en daarna is het al bedtijd en heb ik niet ontspannen onderuit kunnen hangen in de zetel.

Maar toen heb ik mezelf en die frustraties een halt toegeroepen: waarom móet een mens per se al die dingen, en vooral: al die dingen tegelijk?

Het leukste wat er is, dat is in mijn tuin bezig zijn in stilte, slechts neen eigenlijk totaal niet onderbroken door maar volledig in harmonie met een passerende auto, het gekoer van duiven, nieuwsgierige wandelaars, een kat die voorbij sluipt op jacht naar muizen… En dat allemaal zien en horen zonder afgeleid te worden. Een looprondje door het bos met de wind in mijn oren en mijn gedachten die volledig vrijuit kunnen gaan. Een boek lezen in absolute stilte.

Ik geef toe: door níet te multitasken vind ik geen gelegenheid om naar Iemand te luisteren, waar ik nochtans ontzettend nieuwsgierig naar ben, want mij gewoon ergens zetten en een beetje staren terwijl ik luister, dat lukt me vooralsnog niet – stilzitten is niet mijn sterkste kant. Podcasts lijken me ideaal om op een strandvakantie even de ogen toe te doen tegen de verblindende zon en daarmee toch te kunnen ontspannen. Maar dat soort vakanties daar doen wij dan weer niet aan. Hmm.

Er zijn waarschijnlijk mensen die leven op multitasken. Wiens oren gaan gonzen van de stilte als ze even blijven staan en om zich heen kijken. Die niet anders kunnen. En ik dacht dat ik ook zo was: op het werk, maar ook in mijn vrije tijd. Tot ik die burn-out kreeg en fysiek niet meer kón multitasken; dat gaf een error in mijn hersens. (Google vooral eens op ‘burn-out multitasken’. Ge gaat verschieten.) En nu wíl ik niet meer multitasken, want dat is twee (of drie) dingen tegelijk op één uur tijd doen waar ik anders twee (of drie) uur voor nodig zou hebben, wat dus twee (of drie) keer zoveel energie zuigt op dat ene uurtje tijd. Niet moeilijk dat we allemaal uitgeput in de zetel ploffen ‘na een lange dag’. Ik weet het, er zitten al zo weinig uren in een dag, we moeten daar alles uithalen wat er uit te halen valt, maar soms is op de pauzeknop duwen even belangrijk of juist belangrijker dan door het leven razen.

Dus ja, ik luister geen uren muziek meer zoals vroeger waardoor ik niet meer ‘mee’ ben met de hedendaagse bands. (Wel las ik dat de Spice Girls aan een comeback bezig zijn.. Whut?) Als ik lees, lees ik. Als ik tv kijk, doe ik dat languit liggend in de zetel. Als ik kook, ga ik daar volledig voor. Zonder muziek, zonder podcasts, zonder bellen op luidspreker met het lief. Efficiënt, en rust in het hoofd: win-win.

Hoe vind jij rust in je hoofd in het drukke dagdagelijkse leven? Hoe vaak doe jij aan multitasken?

29 Comments

  1. Ik dacht dat ik mijn energie nogal eens opvreet door te multitasken, maar als ik dit lees valt het erg mee. Het enige wat ik regelmatig doe tijdens allerlei bezigheden is mijn telefoon tevoorschijn trekken om even gauw iets op te zoeken of op te schrijven of als het me allemaal niet snel genoeg gaat (verveling bestaat niet meer… of wacht, toch wel, als ik bovenaan mijn Twitter-tijdlijn ben en niemand meer iets zegt op whatsapp).

    Een collega van mijn die ook een burn-out heeft gehad moest zich trouwens verplicht vervelen om te kunnen herstellen.

    1. Leen

      Dankzij die burn-out heb ik inderdaad geleerd om niks te doen, alleen ben ik dat nu precies weer aan het afleren. Hmmm. Morgennamiddag heb ik alleszins R U S T ingepland, het is nodig!

  2. De laatste tijd let ik daar ook vaker op, dat ik (te) veel dingen tegelijk doe, en dan probeer ik dat bewust niet meer te doen. Maar we moeten zo veel op een dag, dat single tasken ervoor zorgt dat we niet alles rond krijgen… Het is een moeilijk evenwicht!

    1. Leen

      Ja maar dan is de vraag: van wie moeten we dat? Uiteindelijk ‘moet’ je enkel naar jezelf luisteren, vind ik. Maar dat in de praktijk omzetten blijkt absoluut niet simpel!

  3. Marlies

    Maar dat doe je jezelf toch ook aan? Met al die eeuwige lijstjes, ik zie dat bij iedereen. 30 voor 30, 40 voor 40, de 18 dingen van 2018, 12 doelen voor 12 maanden, zovéél mogelijk landen bezoeken, dat ene heel strenge dieet gaan volgen, die ene wedstrijd moeten lopen, echt.

    We worden helemaal niet gedwongen om van hot naar her te rennen. Die verklaring geven we eraan om onze verantwoordelijkheid niet te moeten nemen, dan is het iets dat ons overkomt en zijn de gevolgen niet voor onze rekening. Wel, ik geloof daar niet in. We dwingen onszélf om van hot naar her te rennen, en als het dan foutloopt gebaren we van krommenaas. Dan ligt het aan een landschapsbureau waar het te luid werken is.

    1. Leen

      Ik verplicht mezelf tot absoluut niets met die lijstjes. Mijn ‘goeie voornemens’ bijvoorbeeld bekijk ik om de twee maanden als dat opkomt in mijn blogplanning, en dan vul ik mijn cijfertjes (zijnde de vorderingen) aan omdat ik dat leuk vind. Ik plak er doelen op, maar die zijn absoluut haalbaar. Hetzelfde met mijn 40 voor 40: één keer per jaar haal ik dat boven en dan denk ik: goh ja, da’s ne leuke, daar ga ik nu eens werk van maken se! (Bijvoorbeeld die tattoo… dat ging ik écht dit jaar doen, maar dat zeg ik al elk jaar :p) Die ‘lijstjes’ werken voor mij dus als geheugensteuntjes, die dwingen mij tot niks. En dieet? Daar doe ik niet meer aan hoor ;-)
      Natuurlijk kan je alleen jezelf dwingen om dingen te doen, een ander kan dat niet voor jou, ook al denken we dat. En laten we het te vaak toe. Het voorbije jaar is al een serieus leerproces geweest en ik weet dat ik er nog lang niet ben! En believe mee voor iemand die hoogsensitief is doet een landschapsbureau heel wat: mijn ‘filters’ werken niet zoals bij ‘normale’ mensen waardoor alle indrukken véél harder binnenkomen en er voor mij veel energie gaat naar me afsluiten voor lawaai etc. Dat is echt geen excuus, helaas.

  4. Het is wel heel herkenbaar. Ik vind podcasts heel interessant maar ik kan niet alleen maar zitten en luisteren (dat kan ik met muziek ook niet echt) dus probeer ik te luisteren tijdens het bloggen (vaak zonder succes) en vooral tijdens eten maken of eten (want proeven en luisteren kan je wel tegelijk lukt het wel en vind ik het een meerwaarde. Toen de autoradio kapot was werd ik trouwens zot van mijn eigen piekergedachten. Multitasken met geluid lukt me dus wel. Alle andere vormen niet. Ik zit te vaak op mijn gsm tijdens het kijken van een serie, dat is zo’n zonde. Daar probeer ik mee te stoppen. En op het werk, ja daar kan je weinig aan doen in bepaalde jobs. Maar ik probeer taak per taak te werken. Meteen de nadruk op probeer.

  5. Ik heb geprobeerd naar podcasts te luisteren terwijl ik dingen in het huishouden deed, maar voor mij werkte dat niet. Nu luister ik alleen als ik op de bus zit, dan heb ik verder toch niets te doen. De laatste tijd zat ik weinig op de bus dus werd er weinig naar podcasts geluisterd, dan is dat maar zo.

  6. Ik vind altijd dat ik zo goed ben in veel dingen tegelijk doen, maar ik word er dan wel doodmoe van op lange termijn. Ik probeer ook mijn tijd te nemen voor bepaalde dingen en meer te genieten, maar makkelijk is het allemaal niet he…

  7. Ik kan simpelweg niet multitasken en als ik het toch probeer dan word ik gek of wild of hoe je het ook noemen wilt. Rust vinden is heel moeilijk voor mij terwijl ik het juist nu (door “toestanden” op het werk) echt wel nodig heb. Mijn wekelijkse wandeling helpt wel (al is de verplaatsing van en naar het beginpunt vaak weer een bron van ergernis en zo). Niet te veel plannen in mijn vrije tijd is het enige dat echt helpt.

  8. Je voelt duidelijk waar het fout loopt! Super dat je zo ontspant van het tuinieren! Blijven doen wat je ontspant! Persoonlijk gebruik altijd een hulpwoordje als ik niet weet waar mijn kop sta. Dan zeg ik gewoon ” het belangrijkste eerst” en dan doe ik dat en brengt me tot rust. Veel succes met je aanpak!

  9. Ik wandelde tot voor kort altijd met muziek op, al was het maar voor 500 meter. Nu merk ik dat ik steeds meer kan genieten van wat rust en stilte. Thuiskomen na een drukke werkdag en het eerste half uur geen radio of tv kan zo’n deugd doen.
    Multitasken lukt bij mij de ene dag beter dan de andere, ik denk dat het er vanaf hangt hoe goed of hoe slecht ik geslapen heb.

  10. In de keuken heb ik afleiding nodig, want ik heb een bloedhekel aan koken. Maar als ik bijvoorbeeld een dag alleen thuis ben, zal ik maar heel zelden de radio opzetten voor ‘wat meer leven in huis’. Zelfs in de auto zet ik hem soms bewust af. Mindful auto rijden
    Gisteren op het terras een meditatie opgezet, en na afloop zomaar wat in stilte blijven zitten/hangen met de zon op mijn gezicht. Zo heerlijk rustgevend dat ik er zowaar van indommelde! #bliss

  11. Tegenwoordig moeten we veel te veel… het is altijd: ik moet dit, ik moet dat. Momenteel heb ik geleerd om niks meer te moeten en meer te luisteren naar mijn lichaam. Ik doe wat ik kan en lukt het niet vandaag, dan is het morgen.

  12. bentenge

    Ik kan dat heel goed hoor, ik noem het mijn luie kant. Gewoon zitten zitten. Een uur lang zelfs. Zonder boek, zonder krant, zonder tablet. Gewoon kijken, naar het groeiende gras als het ware.

  13. Bepaalde vormen van multitasken heb ik nooit gedaan (lopen met muziek bijvoorbeeld heb ik een paar keer gedaan toen ik start to run wilde volgen en een eigen set had samengesteld die de juiste minuten volgde, maar geef mij standaard inderdaad maar gewoon het geluid van de vogeltjes, van mijn voeten op de grond…), maar op andere gebieden heb ik inderdaad ook moeten leren om dat een halt toe te roepen. Al lukt dat nog niet altijd: soms is dat niet erg (vb. de koers met een half oog volgen, terwijl ik wat blog om dan tijdens de finale volledig op de koers over te schakelen :-) ), maar vaak vreet het inderdaad gewoon energie (op het werk, oh, op het werk heb ik nog veel te leren…).
    Blij te lezen dat je er zelf meer en meer op leert letten en ook merkt dat het deugd doet! En zo’n landschapsbureau, daarvan zou ik zot worden! Wij zitten met vier in een bureau en als er twee aan de telefoon zijn en eentje bespreekt iets met een andere collega, dan kan ik mij al maar met moeite nog concentreren (en zet ik soms net wel muziek op om de andere geluiden te blokken). Zo’n landschapsbureau lijkt mij dus allesbehalve evident!

    1. Leen

      Zijt maar zeker. Ik kan jammer genoeg niet werken met muziek in mijn oren, ook daarvan moet ik mij afsluiten als ik mij wil focussen. Ik heb al overwogen om zo’n noice cancelling koptelefoon te kopen maar die dingen zijn DUUR! Bon, gelukkig gaat het om uitzonderlijke dagen, de meeste dagen lukt het mij wel redelijk goed om me zonder al te veel moeite af te sluiten..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *