Stoppen met te veel #1

Uweetwel: puntje 13 op mijn 2017-plannen-lijst. Mijn hoofd loopt soms over van alles waarmee ik bezig ben naast mijn fulltime job: de moestuin, bloggen en dan wil ik graag elke dag vers koken, en nog een uurke in de zetel ploffen voor wat hersenloze tv, en niet te vergeten een boek uitlezen tussendoor, familie bezoeken en andere sociale verplichtingen nakomen, o en yoga, en sport!, en af en toe een teveel aan stof wegwerken voor mensen gaan denken dat wij in een stort leven.

Mijn dag is steevast veel te kort.

Autumn in Belgium 🍁☀️💛🍃 the most beautiful time of the year! #belgianblogger #belgiumlove #belgium #beautifulbelgium #thisisbelgium #autumn #fall #coloryourlife #igbelgium

Alleen al van dit te typen voel ik mijn stressniveau omhoog schieten. Vlak voor onze vakantie was het zó erg – ik maakte me enorm veel zorgen over het B12-tekort na allerlei horrorverhalen die Dr. Google me vertelde – dat ik kortademigheid kreeg en een nacht niet durfde slapen uit schrik dat ik helemaal zou stoppen met ademenen.

Niet goed bezig.

Stap 1: één dag extra

Na veel wikken en wegen hakte ik in maart de knoop door: ik zou 95% gaan werken, en zodoende één dag extra per maand overhouden, exclusief voor mezelf. Die eerste extra dag gebruikte ik om in de moestuin te werken en te bloggen. Het was met andere woorden een perfecte dag.

Over enkele maanden moet ik evalueren of die ene extra dag per maand een verschil maakt, of dat ik er beter twee van zou maken. En eerlijk, de reden waarom ik niet meteen voor 90% ben gegaan, is om De Mensen: wat gaan De Mensen denken als ge niet fulltime werkt? Deeltijds werken schijnt immers enkel voorbehouden te zijn voor mensen met kinderen of zorgbehoevende familieleden (of met een parttime andere of zelfstandige job). Maar voor het geld moet ik het niet doen; we leven comfortabel en net omdát we geen kinderen hebben, kan het er vanaf. Dus wie weet, en rekening houdend met de workload op het werk (die er niet bepaald minder op wordt), komt die 90% er nog wel eens van.

Ik werk om te leven. En níét omgekeerd.

Nu heb ik te vaak het gevoel dat de weken zich eentonig aan elkaar rijgen: opstaan, werken, eten, slapen, opstaan, werken enzovoorts. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Stap 2: agendamanagement

Stap 2 is mijn grenzen bewaken en mijn agenda streng afbakenen: maximaal x aantal afspraken op een week vastzetten, en niet méér. Ik voel dat ik die rust nodig heb, al doet het me net zo vaak echt deugd om er even uit te zijn en iets te gaan eten, tijd met familie door te brengen of een uitstapje te maken met vrienden. Maar niet élk weekend…

Ik ben en blijf een introverte HSP’er die zich af en toe moet kunnen afzonderen van de wereld om indrukken te verwerken en te kunnen blijven functioneren.

Stap 3: loslaten

Of proberen, alleszins.

Mijn hoofd zit VOL stress. Op het werk, maar ook thuis. Ik kan momenteel niets bedenken waar er géén stress aan verbonden zit.

Het is zo erg dat ik bij de huisarts ben gecrasht – niet dat ik speciaal daarvoor een afspraak zou hebben gemaakt, maar tegenwoordig loop ik haar deur plat voor die B12-spuiten en toen ze vroeg hoe het ging, ben ik beginnen bleiten.
Ze raadde me aan hier niet mee te blijven zitten want dat ik recht op een burn-out afsteven. En zo voelt mijn lijf, na een extreem drukke week op het werk, ook aan: alsof het opgebrand is… Gelukkig staat er een verlengd weekend voor de deur.

Wat doe jij zoal in je vrije tijd? En zou jij minder willen werken om meer tijd voor jezelf te creëren?

23 Comments

  1. Leentje toch,
    Je eist zoveel van jezelf! Je wil alles perfect doen, je wil de perfecte huisvrouw zijn, de perfecte werkneemster, perfecte blogger, tuinvrouw ;) dan nog een beetje sporten en boeken lezen, want je wil er ook zoveel op een jaar lezen. Geen wonder dat je hoofdje halt roept. Vooral als hsper dan nog. Wat ik je aanraad, is, bij alles wat in je agenda staat, voor het weekend, ga voor de spiegel staan en vraag jezelf af of je daar nu echt wel zin in hebt. En vraag elke dag minstens twee keer, ( alweer voor de spiegel ) Wat kan ik nu voor mezelf doen, iets wat me op dat moment blij kan maken. En vul je leven , vooral je weekends dan toch met dingen die je echt blij maken! Ik duim alvast!

    1. Leen

      Inderdaad, ik ben een perfectionist… een perfectionist die moet leren loslaten! Gelukkig heb ik een erg rustig weekend voor de boek met dingen waar ik erg naar uitkijk. En aan het einde van het weekend zien we wel weer…

  2. Ik hoop dat je het tij kan keren, want je bericht is wel zorgwekkend. Neem wat meer tijd voor jezelf, tijd om te rusten en dingen te doen die je energie geven. Lijstjes maken met doelstellingen en goals is leuk, maar het mag geen zwaar juk worden dat je verstikt. Zelf probeer ik de weekends zo in te delen dat we 1 dag voor familie of vrienden reserveren en 1 dag gewoon voor onszelf of om te rusten. Dat lukt niet altijd, maar doorgaans hebben we daar toch een zeer goed evenwicht mee bereikt.

    1. Leen

      Dat is hoe onze weekends er ook uitzagen, en dat is op den duur te zwaar geworden. Ik ben blij dat het dit weekend rustig gaan zijn! Op dat vlak heb ik mijn grenzen al wel wat kunnen bijstellen…

  3. Evi

    Toen ik je stukje las was het net alsof een spiegel werd voorgehouden. Ook mijn hoofd zit overvol en de stress situaties stapelen zich op. Een dag minder gaan werken in de week zou ik overwegen mocht dat echt soelaas brengen, maar zoals het er nu aan toe gaat weet ik dat ik het de andere 4 dagen extra ga uitzweten en dat is ook niet de bedoeling. Op aanraden van de huisarts ben ik op een aantal vlakken er aan aan het werken, maar het is een weg met heel veel vallen en terug opstaan. Probeer tijd te nemen voor jezelf en rust te vinden. En onthou vooral dat het niet altijd perfect hoeft te zijn (al ben ik daar zelf geen fantastisch schoolvoorbeeld van).

    1. Leen

      Inderdaad, het is niet omdat je een dag minder gaat werken dat je dan ook minder werk hebt…Tenzij ze iemand voor 1/5e gaan aannemen :-D Ik ga er ook aan werken, al weet ik niet waar te beginnen. Minder perfectionistisch zijn zou inderdaad goed zijn!

  4. Heel erg herkenbaar voor mij maar dan bore-out ipv burn-out.
    Ik ben ‘vrijwillig’ 80 % gaan werken en dacht toen ook vooral na over wat de anderen daarvan zouden denken maar uiteindelijk valt dat goed mee en zijn er verschillende mensen in mijn omgeving die dat zelfs aangemoedigd hebben.
    Ga op tijd op de rem staan en zorg goed voor jezelf he!

  5. Lies

    Heel herkenbaar allemaal. Een jaar geleden werd het hier ook allemaal te veel. Ik werk sinds januari 66% (3 langere dagen per week ipv 5) en De Man 80%. Nog geen seconde spijt van gehad. Het leven, het eeuwige kuisprobleem en ook de kinderopvang werden plots veel minder complex (momenteel weer wat complexer​ met ons verbouwproject). We hadden die keuze al veel eerder moeten maken. Wat ‘De Mensen’ daarover denken, is niet belangrijk. Als je zelf kiest om minder te werken en ‘De Mensen’ maken daar een probleem van, laat het dan jou probleem niet worden. Dat is de energie niet waard. Denk niet: ‘wat wordt er van mij verwacht’ of ‘wat gaan De Mensen denken’ maar: ‘wat wil ik zelf en waar voel ik me goed bij’.
    Hier loopt het ook niet altijd van een leien dakje en ik weet ook niet altijd hoe het moet. Ik weet intussen wel dat het ‘perfecte multitaskend superwijf’ niet bestaat en dat ik ook niet meer moet proberen dat te worden.
    Zorg goed voor jezelf!

  6. Ik kan (en mag) niet meer werken door een uit de hand gelopen burn-out/depressie. Ik werk nu 8u/week op een vrijwilligerswerk en dat is momenteel al meer dan genoeg.
    Ik doe daarnaast ook wel het huishouden (als het lukt) en ik houd 2 blogs bij (min of meer), een paar hobby’s (zoals haken) en ik heb een vereniging opgericht.

    Het piekt soms om toch terug te gaan werken, maar dat zou voor mij gewoon niet meer lukken, vrees ik.
    Wat ik wil zeggen: zorg voor jezelf voor het uit de hand loopt. Als het kan, ga dan minder werken, geniet van die dag extra en denk vooral niet te veel aan wat anderen denken. Jij bent zelf het belangrijkste in je leven. Vergeet dat niet!

    1. Leen

      “Jij bent zelf het belangrijkste in je leven.” Die ga ik inkaderen… zodat ik er elke dag naar kan kijken als ik mijn grenzen weer vegeet. Ik kan me niet voorstellen dat ik zou stoppen met werken, het voelt als falen, hoewel ik het bij andere mensen (en bij jou) bewonder dat je naar je lijf leert en kan luisteren. Dat je doet wat goed is voor jou!

  7. Je zeker niet schuldig voelen om minder te werken! Het kan een verademing zijn omdat je dan iets meer tijd hebt om de dingen te doen waar je blij van wordt, iedereen heeft daar recht op, kinderen of geen kinderen… . Ikzelf zondig erg (ook introvert en Hsp) maar te weinig tijd die ik inlas om te “ontprikkelen”… momenteel gaat al m’n tijd naar werk, baby en huishouden waardoor m’n hobby’s verwaarloosd worden (behalve op restaurant gaan, daar maken we tijd voor ). Fijn Pasen! Xx

  8. Het begin heb je al gemaakt: er heel bewust over nadenken, en wéten dat je bovenstaande dingen moet doen. Het in de praktijk brengen is een ander paar mouwen ;-).
    Minder gaan werken is goed, maar opgelet dat je niet gewoon je werk moet doen binnen die 90%. Dat je daardoor geen stress op het werk krijgt die er nu misschien niet is. Dat is bij elke werkgever anders natuurlijk, dat moet je voor jezelf uitmaken. Gewoon een tip uit mijn eigen (iets mindere) ervaring!

  9. De pot op met wat “de Mensen” denken, serieus! Ik heb de fout gemaakt om maar te blijven gaan en gaan (niet alleen omwille van wat anderen zouden denken, maar er was toch wel een stemmetje dat wilde dat iedereen het goed zou vinden en ah ja, hoe meer ik werk, hoe beter ze het zouden vinden, toch?). Ge kent het vervolg he…
    Op dit moment kan ik maar 60% aan en hoewel ik hoop dat dat terug meer wordt, weet ik niet of ik eigenlijk ooit nog terug wil naar 100%. Ja, mijn pensioen is belangrijk en wordt er op deze manier niet beter van, maar dan anderzijds: ik leef ook nu en niet enkel wanneer ik op pensioen ga zijn!

    Succe met goed luisteren naar je lichaam en daar dan ook iets mee doen ipv koppig door te gaan!

    1. Leen

      Wel dankzij de burn-out ben ik ervan af gestapt, van “wat de mensen wel niet denken”. Ik moet naar mijn lijf luisteren en dat kan nu echt geen 100% aan. Het liefst zou ik zelfs naar 80% gaan maar bon, dat is nog een stapje te ver (ook financieel), 90% is nu al een goed begin en met nog een vakantie in het vooruitzicht, zie ik de zomermaanden al heel wat beter zitten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *