Sneeuwvakantie in Méribel

Méribel
In Frankrijk duurt Kerstmis eeuwig.

Het is onze gewoonte geworden om elk jaar een weekje naar de sneeuw te trekken met enkele vrienden. Het lief is namelijk een fervent skiër en ik absoluut niet, dus dan kan hij gaan skiën met zijn vrienden terwijl ik – euhm ja, wat heb ík daar zoal gedaan, in Méribel?

Gelezen

Uiteraard: dit was mijn hoofdactiviteit. Ik had een hele stapel boeken mee en uiteindelijk heb ik vooral ‘makkelijke’ boeken gelezen, thrillers dan, om volledig in weg te zinken, en te verslinden. Vijf boeken in totaal, niet schlecht hé?

IMG_20170321_165241

Gewellnesst en gefitnesst

In het appartementencomplex waarvan onze ‘chalet’ deel uitmaakte, zat ook een wellness met sauna’s, hamams, zwembad en een bescheiden fitnesszaaltje. Mijn initiële plan om op de loopband te blijven trainen, viel weg dankzij het B12-tekort en pas op de laatste dag durfde ik me aan de elliptical en de fiets wagen (waarna ik zo moe was dat ik een dutje moest doen). Het wellnessdeel bezocht ik ook, om efkes weg te zijn van iedereen en heerlijk te ontspannen.

Geboeft

Dat schijnt op iedere vakantie de hoofdactiviteit te zijn, en op skivakantie nog erger want: kaaaaaas. Tartiflette, pizza savoyarde, raclette, kaasfondue: ik word misselijk als ik eraan terugdenk. Maar het smáákte.

Méribel

Gewandeld

Ik had mijn oog op Méribel laten vallen omdat daar verschillende wandelpaden zijn, iets wat je in meer en meer skigebieden begint te zien: de paden worden onderhouden en staan aangeduid met dezelfde wandelbordjes als in de zomer, maar dan met een sneeuwmannetje erop gekleefd. Enkel wanneer een wandeling begint aan een piste is het soms erg zoeken voor je het pad hebt gevonden.

Omdat de anderen daar natuurlijk waren om te skiën, wist ik dat ik, als ik wilde wandelen, uit mijn comfortzone zou moeten komen. Het wordt ten strengste afgeraden om – zeker ’s winters – alleen te gaan wandelen in de bergen, maar ik bleef laag, ben feitelijk niet boven de boomgrens uitgekomen. Het was voor mij vooral psychologisch: in mijn eentje door een donker naaldbos wandelen… zelfs op klaarlichte dag vind ik dat spannend. Pas rond de middag kwam ik andere wandelaars tegen.

Het deed zo’n deugd: de inspanning, de warme zon, de blauwe lucht, en de bergen, o de bergen….

Méribel

Een date met het lief

Eén hele dag kreeg ik van het lief, dus nam ik hem mee op een wandeling langs een (uiteraard dichtgesneeuwd en dus onzichtbaar) meertje naar een berghut waar we, o toevallig, net op het middaguur arriveerden. Terras op het zuiden en zicht op een prachtige berg, Aiguille du Fruit (3051m). Goei glas wijn, superlekkere tartiflette, ik had daar de rest van mijn leven wel willen blijven zitten.

Méribel

Dus de week vloog voorbij. Veel te snel. De volgende vakantie laat nog enkele maanden op zich wachten…

Ging jij al op vakantie dit jaar?

6 Comments

    1. Leen

      Ik ben erin vastgelopen; na de vakantie heb ik er niet meer verder in gelezen – heb ik totaal niks meer gelezen, dus het ligt niet per se aan het boek. Las jij het al?

  1. kaasfondue, raar hé, we weten dat het heel lekker is, we weten ook dat we ons strks kotsmisselijk gaan voelen en toch, wel willen het hebben hé! Al duurt het bij mij toch lang nadat ik er terug zin in krijg! Wat de vakantie op zich betreft, fijn dat je er toch bij bent al spendeer je de meeste tijd aan lezen en wandelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *