Achter de schermen: weg met de schone schijn

Dat ik op deze blog niet alleen perfecte momenten met jullie deel, is een feit: ik sta op eerlijkheid en openheid. Als je blogt, moet je niet A beweren terwijl je zelf B doet. Je doet het niet voor de mooie testproducten in je brievenbus, of omdat je jezelf wil wijsmaken dat jij een fantastisch leven hebt en dat per se zo aan iedereen moet opdringen. Enfin, misschien zijn er van die mensen, maar dat is alleszins niet waarom ik blog.
Ik garandeer het u: het leven is voor niemand zo perfect als het op social media lijkt. Die ene lifestyleblogger met de altijd-perfecte make up, die is misschien wel ongeneeslijk ziek. Die foodie met haar oogstrelende recepten, die eet misschien elke avond fastfood. Je weet het niet, want ze zeggen het niet, maar iedereen heeft wel eens een off-day. Niks om je voor te schamen.
Geïnspireerd door Samaja’s blogpostje ‘Goed genoeg is ook prima‘ bedacht ik dat mijn leven verre van perfect is, maar dat ik er keicontent mee ben, en dat is wat telt.

Weg met de schone schijn!

Voor de burn-out leefde ik op volle snelheid. Zo tegen 200 km/uur en steeds sneller door de dagen racen tot ik de controle verloor en plotseling keihard op de rem moest trappen. Ik ben toen ei-zo-na overkop gegaan en met mijn neus op de feiten gedrukt: kalm aan, kind. Er was teveel werk op ’t werk, er werd twee à drie keer per week gejogd, in ’t weekend gewandeld en in de tuin gewerkt, zoveel mogelijk vers gekookt, elk weekend hadden we minstens één afspraak, door de week waren de avonden dat we thuis waren schaars. Ik had soms geen tijd meer om te ademen. Dankzij – jawel! godzijdank! – de burn-out heb ik het helemaal anders móeten aanpakken, en ben ik mijn tijd anders gaan indelen. Want die batterijtjes, die gaan niet eeuwig mee. Ik zou willen dat ik daar al veel eerder was achtergekomen, maar ben dankbaar dat ik dat op mijn éénendertigste dan toch heb mogen beseffen. Ik heb het licht gezien!

Ik werk niet zo hard.

Het wordt je door de maatschappij met de paplepel ingegeven: werken zul je, en werken moet je. Zonder job hoor je er niet bij. Ik ben het er mee eens dat je je steentje moet bijdragen als je dat fysiek aankan, want hoe moet het anders met pensioenen en terugbetaalde dokterskosten en goedkoop onderwijs enzovoorts, maar wil dat zeggen dat je werkweken van 50-60 uur moet draaien? Als je dat leuk vindt, er energie uithaalt en het je grote droom is, dan zou ik zeggen: ja.
Ik spendeer mijn tijd liever thuis, in de natuur, aan mezelf, aan mijn hobby’s, aan mijn zelfontplooiing. Liever meer tijd voor het leren van nieuwe dingen en in het bos rond te wandelen, dan de godganse dag achter een bureau zitten, bijvoorbeeld. Ik ben niet ambitieus, ik wil geen tonnen geld verdienen, ik wil geen groot huis met vier slaapkamers en een afgewerkte zolder (maar wél een grote tuin). Ik wil kunnen rondkomen, ja natuurlijk, maar vooral genieten van het leven. Ik werk niet zo hard, en ik schaam mij daar ook niet meer voor. Als office manager zit ik trouwens zo’n beetje aan mijn carrièreplafond, en aan 90% hoef ik mij niet te forceren. De twee vrije dagen die ik er zo per maand bij krijg, die zijn volledig voor me, myself and I.

Ik ben graag thuis.

Hallo, ik ben Leen de huismus. Wie mijn reisblog volgt, zal nu raar opkijken: “He? Jullie gaan toch tien keer per jaar op vakantie?” Ja. Maar het één sluit het ander niet uit.  Ik heb het nodig om andere culturen te leren kennen, het moois te zien dat deze wereld te bieden heeft, en niet te vergeten in de bergen te zijn, waar het hier in Vlaanderen aan ontbreekt. Ik ben graag buiten, in de bergen, in de bossen. Wanneer we terugkomen van vakantie ben ik altijd zó blij om thuis te komen bij mijn boeken, mijn zetel, mijn leeshoekje, mijn bed, mijn keuken… en niet te vergeten mijn moestuin. Ik zit liever zes dagen op zeven in mijn eigen coconnetje dan zes dagen op zeven op stap te gaan met vrienden of familie.

Ik ben graag op mezelf.

Ja boehoe, noem mij gerust ‘saai’, maar ik prefereer de term ‘introvert’. Ik heb aan mijn eigen gezelschap vaak genoeg. Soms heb ik dat ook gewoon nódig. Begrijp me niet verkeerd: weekendjes weg met familie of uitgaan met vrienden, dat is leuk en ik geniet van die momenten, maar daarna heb ik tijd nodig om te recupereren. Lezen, in de moestuin prutsen, bloggen, schrijven, series bingewatchen: dat zijn mijn manieren om uit te rusten en mijn batterijen op te laden.

Ik ben geen perfecte huisvrouw.

Als ik de energie heb, kook ik. En er zijn weken dat dat niet zo is en ik alleen maar wil thuiskomen en in mijn zetel ploffen. Gelukkig voorzie ik mezelf daar op door de diepvries vol te proppen met homemade maaltijden, en anders is er nog afhaalpizza of een zak chips. Ik weiger me daar schuldig over te voelen.
Kuisen doet niemand graag en ik ben zó blij dat we – mede dankzij de burn-out want voordien moest ik er niet aan denken om een onbekende ons huis binnen te laten – sinds een maand of drie een poetshulp hebben. Die mens doet alles redelijk grondig en sneller dan wijzelf. Dus waarom zouden we daar nog tijd in steken? Dankzij Ali hebben wij maandelijks een aantal uren extra tijd, iets waar ik enorm dankbaar voor ben.

Ik heb geen ideaal figuur.

Not by far. Ja er zijn wat kilo’s overgewicht. Ja ik eet graag chips en Ben & Jerry’s. En nee dat gaat niet rap veranderen, hoe dikwijls ik ook al heb proberen ‘afkicken’. Ik probeer vooral te zoeken naar een gezond evenwicht, maar zoals je kan afleiden uit mijn weekmenu’s zijn er genoeg dagen waarop dat niet lukt. En als ik pogingen onderneem om mijn eet- en leefgewoontes aan te passen, dan is dat omdat ik mijn gezond verstand volg en niet de zoveelste hype. Ik loop omdat ik lopen geweldig vind, niet omdat ik wil afvallen (dan zou ik trouwens beter een andere sport kiezen want met een half uur joggen verbrand ik nog geen 300 kcal).

Je moet dingen doen omdat je ze graag doet, niet omdat een ander zegt dat je ze moet doen.

Dus voilà. Ik ben wie ik ben, zeker niet perfect, dus als blogger zal ik dan ook niet proberen te doen alsof dat alsof ik dat wél ben.

Hoe verloopt het bij jou achter de schermen?

16 Comments

  1. Ik ben niet religieus, maar hier kan ik niet anders op antwoorden dan: amen! :-)
    En mensen die alleen lopen om af te vallen: zot! Van alle sporten die ik doe, blijft lopen de lastigste om mee in gang te schieten; no way dat ik dat zou volhouden als ik het niet graag zou doen. ’t Mag misschien wel de “productiefste” zijn om mee af te vallen, maar dat is dan toch als je écht rap of lang kan lopen denk ik :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *