Over Nepal: van ‘ik wil hier zo snel mogelijk weg’ naar ‘dit was de ervaring van mijn leven’

Over de reis: Nepal en Annapurna Basecamp

We boekten onze Grote Reis al meer dan een jaar geleden – ge zijt een planner of ge zijt het niet – en hadden dus heel wat tijd om er naar uit te kijken, en ja, ook om erover te stressen, want ik was een beetje bang. Het zou onze eerste keer zo ver weg zijn van huis, weg van luxe, in een derdewereldland waar katholieken in de extreme minderheid zijn en waar je flessenwater nodig hebt om je tanden te poetsen. Zou ik, verwende Westerse vrouw, daar wel kunnen aarden?

We kozen voor een reisbureau dat alles voor ons regelde, en een groepsreis omdat we dan niet in ons eentje door zo’n ver, vreemd land moesten trekken. Het belangrijkste onderdeel van de trip zou een twaalfdaagse trektocht zijn, de Himalayah in, tot op Annapurna Basecamp, hoger dan we ooit waren geweest in de bergen.

Nepal
Bijna aan Annapurna Basecamp.

Nooit meer!

Toen we arriveerden in hoofdstad Kathmandu, en de eerste uren en dagen daar, en oké de eerste dagen in de bergen ook, wilde ik naar huis. There, I said it. Nog nooit eerder gebeurd op vakantie dat ik weg wilde. Kathmandu en daarna de rit naar Pokhara was een echte shock: de armoede, de slechte wegen, het stof, het vuil, het afval o-ve-ral, het gebrek aan zuivere lucht, de vuile toiletten, en o de hitte, ik wilde gewoon herfst en boswandelingen en een warme douche en durven eten zonder schrik te hebben om ziek te worden.

Ik was er dus zeker van dat ik nooit meer naar Nepal terug zou willen. Wie gaat er in godsnaam vrijwillig naar een land waar je ofwel smog inademt en ’s avonds kan douchen als er warm water is, ofwel in de onbereikbare bergen woont en vier uur te voet moet naar de dichtstbijzijnde dokter?

Winkelstraat in het (toeristische) centrum van Kathmandu.

Grenzen verleggen

Maar halverwege onze trip veranderde mijn mindset. We hadden Annapurna Basecamp bereikt dus de stress om het niet te halen was weg. Ik lag niet meer wakker uit angst om een gigantische spin in onze kamer te treffen. Ik genoot van mijn nachtelijk wandelingetje naar het toilet want: sterren. De avonden, met de hele groep geschaard rond een grote tafel in onze lodge en het vaste stramien van wandelen-eten-slapen, dat mocht van mij eeuwig duren. En in de auto – wanneer ik niet wegdommelde dankzij het geschommel door de putten in de weg – was het chaotische maar o zo chille verkeer een heuse voorstelling waar ik met plezier naar keek.

Nepal
Een standaardweg in Kathmandu.

Ik heb zoveel grenzen verlegd – het begon al bij aankomst op de luchthaven toen ik voor het eerst kennismaakte met een wc zonder toiletpapier, en dat was dan nog een ‘westerse’ zoals daar de uitzondering van een wc-pot wordt aangeduid. Lichamelijk bleek ik, ondanks de extra kilo’s die ik meesleurde, in staat om tot op 4130m te raken, hoewel half kruipend, maar kijk, het is me gelukt. Na twee weken draaide ik mijn hand niet meer om voor een Franse wc. Een bed dat feitelijk gewoon een houten frame is met een dunne matras op, blijkt mijn ideale slaapplek te zijn, al was ik wel blij toen we terug in de bewoonde wereld onze slaapzakken achterwege konden laten en nog eens tegen elkaar konden kruipen onder een donsdeken. Een warme douche was een luxe geworden, eentje waarvan ik keihard kon genieten. Een mens gaat er de kleine dingen, die in ons dagelijks leven zo gewoon lijken, door appreciëren – al is het maar voor even, want aan luxe wen je snel.

Please come again

Ik mis Nepal vreselijk. Tijdens onze laatste uren in de bergen had ik het heel moeilijk met afscheid nemen. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen maar ik mis zelfs de overvloed aan rijst en noodles en ook de pannenkoeken en de massala thee bij het ontbijt en onze groep en team Sprite en de uren in de zon met zicht op de bergen en de zonsopgang en de zonsondergang en de sterren en soms zelfs de afschuwelijke kou, en de bergen o de bergen, en het afzien, het gebrek aan tonic voor bij de gin, het ’s nachts wakker liggen en lezen, de duizenden trappen, het ongewassen rondlopen en daar ons niks van aantrekken, zelfs het ademtekort op 4000m en het altijd meenemen van zeep & wc-papier wanneer je naar het toilet moet…

Nepal
Trappen. Tienduizenden trappen.

Dus wie weet. Wie weet gaan we nog wel eens terug. Voor de Everest Basecamp trekking. Of de Mustang trekking. Wie weet. Ooit. Ja!

 

18 Comments

  1. Dat lijkt mij een bijzondere ervaring, één om nooit meer te vergeten. Toen ik in Brazilië aan kwam, was het voor mij toch ook wel een cultuurshock maar ik wil héél graag nog eens terug gaan en meer van dat land leren kennen.

  2. Nathalie Huygelberghs

    Haha Leen, zalig! Die reactie is normaal denk ik de eerste keer in een derde wereldland. Ik had mijn eerste moment in Afrika. De eerste momenten is gewoon cultuurshock, maar daarna liefde, dikke liefde. De volgende keer gaat ge die cultuurshock ni meer hebben denk, maar direct de puurheid en warmte van de mensen en de schoonheid van de omverblazende natuur. Zo is het bij mij toch gegaan, hopelijk voor u ook!

    Team sprite deelt levenslang die ervaring! Ik mis jullie ook! Nu op naar jullie dag volgend weekend, heel veel geluk samen en alvast proficiat! En da we mekaar misschien ooit nog is in een groepsreis moge tegenkome! ;)

    Namaste

    Nathalie

    1. Leen

      Awel ja ’t was onze eerste groepsreis maar zeker niet de laatste! Idem voor een-andere-cultuur-reis. Al ben ik stiekem blij dat we volgend jaar (hopelijk) naar die goeie ouwe Alpen gaan… Damn, ik krijg Nepal niet uit mijn systeem :)

  3. Zo blij voor jou dat het van een overweldigende naar een heerlijke ervaring ging!
    En opnieuw tegen elkaar aan kunnen kruipen zonder slaapzak, herkenbaar :-) Wij ritsten in Canada, waar het – zowel praktisch als qua temperatuur – kon, onze slaapzakken samen tot één grote :-)

    1. Leen

      Dat hebben wij ook overwogen maar dan zouden we constant zijn wakker geworden als de ander zich omdraaide. Dus hebben we het maar gelaten want ik sliep sowieso al slecht door de hoogte :)

  4. christa vanhecke

    Waow geweldig voor jou dat het zo een ervaring geworden is. Ja, een mens leert wel relativeren ! Blij dat ik even mee mocht genieten! Want ik zal daar niet meer geraken vrees ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.