Over ‘Na Den Trouw’

Het is momenteel zo afschuwelijk druk ten huize van, dat ik nergens meer toe kom. Onlangs was mijn laatste sessie bij de diëtist en ze vroeg me wat ik de voorbije maanden had geleerd. Eén van die dingen was: go with the flow als het toch allemaal onvermijdelijk één grote stress is. En op die flow drijf ik al een maand of twee mee en ik merk aan alles dat dat niet te lang meer mag duren.

Mijn hartslag in rust dezer dagen (links). Het is niet meer zo hoog geweest sinds de oranje zone (rechts). Bron: Fitbit.

Ik weet dat het gevaarlijk is, maar ik heb de perfecte ontsnappingsroute gevonden: ik schrijf. Dat deed ik als tiener en later student ook, als het mij allemaal te veel werd. Schrijven was mijn uitlaatklep. Ik heb een soap die ik als student begon compleet herschreven; minder langdradig, nog dramatischer, en met meer seks, want indertijd was ik nog een compleet groentje op dat gebied. Outlander is er niks tegen.
Ik vind het heerlijk om me even van de wereld af te sluiten en weg te kunnen lopen van mijn lange, strikt ingeplande to-do-lijst. Maar het is nu tot een eind gekomen, alle verhaallijnen zijn geschreven, nog niet af-af (want geen van mijn verhalen is ooit af), maar het is fijn te weten dat ik het nog kan, schrijven, en ik hoop binnenkort aan een verhaal te kunnen verderwerken dat er al een tijdje ligt.
Ik schrijf voor mezelf, dus niemand gaat het ooit te lezen krijgen, en daardoor kan ik mij volledig laten gaan. Geen stress, geen druk van buitenaf, gewoon schrijven. Schrijven is mijn therapie.

Dus: heel veel stress momenteel en voor iemand die nog geen anderhalf jaar geleden in de oranje zone zat, is dit een gevaarlijke situatie. Het is echter een extreme situatie, want we zitten met een grote reis, een trouw en een bouw, allemaal in één najaar gepropt. Want eerst werd de grote reis gepland (waardoor we de rest van het jaar erg weinig verlof hadden en láng moesten wachten op rust), toen vroeg het lief mij ten huwelijk en wilde ik per se nog deze herfst trouwen, en toen vonden we ons droomhuis waarvan de bouw in het najaar zou starten. Hellup.
Zo moet alles voor de trouw afgewerkt worden vóór de grote reis, want daarna hebben we nog maar luttele dagen. Ook voor de start van de bouw moesten er heel wat beslissingen worden genomen: de keuken, de badkamer, eventuele aanpassingen aan het grondplan, en de elektriciteit. Zo veel keuzes, zoveel regelen, zoveel stress.

Gezond leven, of ‘puurder leven’ gelijk ik het zo parmantig op mijn blog afficheer, dat komt er absoluut niet van. Ik word momenteel geleefd, en wanneer ik thuis kom van mijn werk, is er geen fut over om gezond te koken. Af en toe lukt het om een gerecht uit de maaltijdbox klaar te maken, maar veel vaker staat er pizza, friet of (in het beste geval) een gemakkelijke pasta op het menu. Van lopen, hoe weinig ook, ben ik steevast doodmoe. Fietsen naar het werk probeer ik wel nog steeds zo veel mogelijk want het waait (soms letterlijk) mijn hoofd leeg. Alle goede voornemens staan op een zeer laag pitje. “Na Den Trouw” is een begrip geworden.

Na den trouw wil ik weer tijd maken om:

  • de moestuin op te ruimen en klaar te maken voor de winter
  • dekentje, kaarsjes, glas wijn en een goeie film
  • yoga yoga yoga
  • een hele dag lezen in mijne zetel
  • terug te beginnen met lopen en zo wie weet in januari eindelijk terug de 5km te halen want lopen is zo geweldig leukkk
  • 10.000 stappen te halen op een dag, wat me nu maximum en eerder toevallig twee keer per week lukt
  • maximaal één brolmaaltijd per week klaar te maken, zoals het hoort
  • en over het algemeen meer aan selfcare te doen!

Dit is slechts een greep uit de dingen want er is ook nog de kraan van de keuken die moet worden vervangen, de chauffage van de badkamer die geschilderd moet worden, de stapels rommel die in de kringwinkel moeten geraken, het tuingerief in de berging dat moet worden opgeborgen want ge kunt er nog amper binnen, wel vier lampen die vervangen moeten worden en need I go on, als ik het zo oplijst lijkt ons huis wel in verval. (En dat is het niet, voor alle duidelijkheid.)

Ik moet weer beter voor mezelf gaan zorgen. Nog eventjes stevig trappelen om het hoofd boven water te houden en dan hé, dan ga ik in winterslaap. Is dat geen idee?

16 Comments

  1. Dat klinkt als een verschrikkelijk zware periode. Probeer je ook nu al een beetje voor jezelf te zorgen? Juist als er geen tijd is voor zelfzorg, is dat meestal het hardste nodig. Je wil echt niet compleet instorten als de rust een beetje weerkeert (been there, done that).

    Ik wil je alvast veel succes wensen voor de trouw!

  2. christa vanhecke

    Je komt er wel Leentje! Hoe grag zou ik eens foto zien van jullie huwelijk. Ik hoop dat het een heel bijzondere dag was!
    Ook jullie reis moet super geweest zijn! Vooral veel nagenieten nu!

    1. Leen

      Ik weet inderdaad niet waar eerst te beginnen nu. Mijn blogs, foto’s van Nepal, foto’s van den trouw, zoveel herinneringen op zo’n korte tijd, ik mis alles (maar toch vooral Nepal), gelukkig gaat het nu efkes wat rustiger zijn (en hopelijk ook in mijn hoofd).

  3. Zorg goed van jezelf, en vergeet niet te genieten op de Grote Dag!
    Wij deden het ooit ook, bouwen en trouwen in hetzelfde jaar. Maar we hebben het gehaald, en achteraf zijn we daar best trots op. En dat zal bij jullie ongetwijfeld ook zo zijn! Komt er een leeshoek / bibliotheek in het huis? :-)

    1. Leen

      We hebben drie slaapkamers, dus eentje voor te slapen, eentje voor zijn bureau, en eentje voor mijn bibliotheek :-D Looking forward!
      Good, wij zijn dus niet de enige zotten… :) :)

  4. En inademen… en uitademen… ;-)
    Nee serieus, ik hoop dat je die overleefmodus nog even volhoudt, maar voel jezelf daar zeker niet schuldig over. Neen, dat eten is niet wat het moet zijn, maar dat komt wel weer. Neen, dat sporten kan meer en vaker, maar ook dat komt wel weer. Soms is het even alle hens aan dek en dat is ook ok! Bij mij was het vorig jaar ook een paar maanden “overleven” en ook dat is weer voorbij gegaan.
    Al hoop ik dat je desondanks een beetje tijd vindt voor jezelf, al is het maar een kwartiertje per dag even je hoofd buiten steken of een paar pagina’s lezen…

    En wat ik mij nu eigenlijk afvraag: waarom wilde jij “per se” (zoals je zelf schrijft) deze herfst trouwen? :-)

    1. Leen

      Ik ben nu langzaamaan terug begonnen… Ten eerste met vers koken… De rest volgt dan ook wel, ik weet dat ik niet alles ineens moet/kan willen intussen….
      Ik wilde per se in de herfst trouwen want: mijn favoriet seizoen (en ik heb gelijk gekregen, met die gele blaadjes op onze trouwfoto’s…), maar ik wilde niet nog anderhalf jaar moeten wachten, ja ik ben ongeduldig :) Plus we hebben elkaar in 2008 leren kennen, dat was dan wel zo symbolisch om in 2018 te trouwen. Ziet, allemaal goeie redenen he! ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.