Over luisteren naar het lijf en vreetbuien overslaan

Deel één bij de diëtist

Daarover las je alles hier. Het inplannen van de vreetbuien en me daaraan houden lukte steeds beter, stilletjesaan lukt ook het slapen een ietsiepietsie beter, en ik heb effectief al één keer een vreetbui voelen aankomen en om de één of andere reden, die ik helaas niet wist te achterhalen (behalve dan dat ik het op dat moment te druk had met iets anders), ebde de drang om te vreten weg. Ook de aanleiding voor het opkomen van die drang kon ik niet achterhalen. Wel zeer interessant om te ontdekken dat de drang dus ook vanzelf weer kan verdwijnen, als ik mijn gedachten maar op iets anders kan richten.

Niet meer in de zetel eten

Ik geef toe: wij zijn van die mensen die rap hun eten op een bord scheppen en het lief duikt dan achter zijn computer om te gamen en ik in de zetel met mijn favoriete serie van het moment als gezelschap. Niet gezond want je proeft amper wat je eet of wanneer je genoeg hebt, en niet bijster sociaal. Wanneer er gekookt wordt, is het nu – op uitzonderingen na – de regel om aan tafel te eten. Op dat moment is er tijd om zaken te bespreken die anders via chat of snel tussendoor worden opgepakt. Ik heb het gevoel dat samen een maaltijd delen onze relatie enkel ten goede komt.(*) Mijn vreetbuien laat ik nog wel in de zetel plaatsvinden, omdat dat aan tafel toch niet hetzelfde is, maar daardoor associeer ik in de zetel zitten nog steeds met vreten. Daarvoor kan ik dus beter een ander plekje zoeken, lijkt me.
(*) Disclaimer voor wie het zich afvraagt: jawel, onze relatie loopt op rolletjes, maar we zijn beiden nogal op onze me-time gesteld, i.e. wij zijn buiten de werkuren niet constant bij elkaar.

Geen/minder snoep kopen in de Colruyt

Voor het werk moet ik twee keer per week naar de Colruyt, en dan is de verleiding heel groot om langs de koekjesrekken te slenteren. In juni was mijn buurcollega er twee weken niet waardoor ik bijna ongestoord kon snoepen zoveel als ik wou, en dat werd op die manier maar al te snel een dagelijkse gewoonte. Tot de diëtiste zei dat ik bij elk bezoek aan de supermarkt de keuze had: een pak koeken kopen, of geen pak koeken kopen. Op de één of andere manier kwam dat aan. Nu zorg ik enkel dat ik een pak minichocoladesuikerwafels (waarvan ik elke dag om 11u eentje eet) en een tablet Côte d’Or melkchocolade (waarvan ik na mijn lunch een reepje eet en soms ook nog om 15u) in de buurt heb liggen, maar verder niks. Ik weet niet wat het is met mijn hoofd maar dat laat zich tot nu toe prima misleiden.

Beter slapen

Slapen en blijft mijn grote werkpunt. Slaap ik slecht, voel ik mij slecht, eet ik slecht, zo simpel is het. Momenteel pas ik volgende dingen toe om te zorgen voor een betere nachtrust:

  • Fitbit attendeerde me erop dat ik te onregelmatige slaapuren had, dus probeer ik tussen 21u30 en 22u in bed te stappen, en te zorgen dat ten laatste om 22u30 het licht uitgaat.
  • Ik zorg voor bepaalde rituelen: na het tandenpoetsen en de huid-en-haar-verzorging doe ik een paar yogahoudingen om mijn hartslag rustiger te krijgen, daarna lees ik nog een kwartier of een half uur (naargelang de hoeveelheid tijd die ik heb), dan ga ik nog een laatste keer naar het toilet, met mijn benen tegen de muur omhoog ademhalingsoefeningen doen tot mijn hartslag onder de 70bpm is en dan is het tijd voor het ‘ritueeltje’ met het lief en kan ik gaan slapen. Inslapen lukt op die manier meestal erg goed!
  • Ik neem steevast een half slaappilletje. Als ik geagiteerder ben, durf ik driekwart nemen, maar van een hele pil voel ik me de volgende suf dus dat probeer ik te vermijden. Ik weet intussen heel goed wat kan en wat niet kan voor mij; zo kan ik nog een kwartje innemen als ik rond middernacht wakker word en schrik heb om niet meer in slaap te vallen, maar eens 1am voorbij doe ik dat beter niet want dan is de volgende ochtend wakker worden en opstaan enorm pijnlijk.

Luisteren naar het lijf

De laatste weken van juni begon ik wat te kalmeren. Ik had weer zoveel op mijn bord liggen: het werk, mijn moestuin (die ik echter zoveel mogelijk links liet liggen), voorbereiden van een citytripje naar Londen met familie waarvoor ik de reisgids zou spelen, en lopen vier avonden per week volgens mijn nieuwe, weliswaar erg langzaam opbouwende trainingsschema waarmee ik eind augustus 7 km zou moeten kunnen lopen.
Het was de diëtiste die opmerkte dat ik niet ‘moet’ gaan lopen, niet per se ‘moet’ opbouwen naar iets: gewoon blijven lopen, al is dat maar twee keer per week, is al helemaal oké. Dus paste ik mijn trainingsschema aan naar 5 km en een keer een training overslaan (en dus een rood mannetje in mijn schema zien verschijnen in plaats van een groen) is plots niet meer zo erg. Het programma past automatisch het schema voor de komende weken aan aan mijn tempo dus ik hoef geen schrik te hebben dat ik niet meer kan volgen…

Ik ga trouwens niet meer lopen als ik moe ben. En dat gebeurt nog regelmatig: een slechte nacht moet niet genegeerd worden. En vroeger weigerde ik me daaraan te ‘onderwerpen’ en deed ik maar door… Nu geef ik mezelf de nodige rust. De volgende nacht zal maar beter verlopen als ik me er niet te druk in maak en zorg dat ik ontspannen ben. In het weekend leg ik me neer voor een dutje als ik voel dat ik dat nodig heb.

‘Nee’ zeggen, ook daar wordt aan gewerkt. Door de week plan ik minder afspraken, zodat ik meer tijd heb voor de dingen waarvan ik echt ontspan: lezen, leuke series kijken, bloggen, een wandeling, een toertje lopen… Zo kwam iemand van ons vriendengroepje met het idee om van oudjaar één lang verlengd weekend te maken (omdat het jaarlijks vriendenweekend in de herfst wordt vervangen door de vrijgezellen van het lief), en heb ik meteen ‘nee’ gezegd, omdat de kerstvakantie, wanneer HetWeb de deuren sluit, mijn grote, heilige rustpunt van het jaar is. Tijd om schoon schip te maken, in mijn hoofd en in het huis, om het nieuwe jaar met een propere lei te kunnen beginnen. En ik geef toe dat ik al maanden naar die rustweek aan het uitkijken ben, omdat het zo’n ongelooflijk druk jaar is. De kerstvakantie is van mij, en van mij alleen. (Intussen werd het vriendenweekend verplaatst naar het voorjaar, maar mijn punt is: ik heb ‘nee’ gezegd! Applaus voor mezelf!)

Vreetbui? Niet per se!

Zoals je hier al las, moest ik van de diëtiste mijn vreetbuien inplannen. Dat begon steeds beter te lukken, in die zin zelfs dat ik op een bepaald moment tegen mijn zin een zak chips naar binnen zat te stoempen, want ja, ik had die vreetbui nu eenmaal dán ingepland.

En toen zei de diëtiste dat het niet was omdat ik een vreetbui inplande, dat ik ze ook effectief moest uitvoeren. Eureka. Dat ik dáár nog niet bij had nagedacht. Tijd om dat eens uit te testen…
Ik had schrik dat ik tussen twee geplande vreetbuien in makkelijker zou plooien als ik het eerst geplande moment zou overslaan, omdat er dan zoveel tijd zat tussen twee momenten, maar vreemd genoeg lukte het mij. Ik steek het op de samenloop van omstandigheden: ik was minder moe, ik had minder stress en het was te warm (+25 graden en ik wil ergens in een koele kelder gaan wonen) ja zelfs om te eten en door de hitte kon ik ook pas ’s avonds laat gaan lopen en dat gaat niet met een volgepropte maag. Maar toch. Geen vreetbui ‘nodig’ hebben, dat was maanden geleden. Daar gewoon niet mee in mijn hoofd zitten en er zelfs niet over hoeven nadenken. Ik vond het fantastisch.

Met de voetjes op de grond

Toch besef ik dat ‘the only way is up’ niet bestaat en dat er op alle wegen bobbels zitten. Net zoals je in de Alpen niet in één rechte lijn een berg kan beklimmen maar het pad stijgt en dan weer een klein beetje daalt en dan weer de hoogte inschiet, zo gaat dat ook met herstel. Ik voel mij veel beter in mijn vel en zelfs gezonder dan enkele maanden geleden, ik leg minder druk op mezelf, ik gun mezelf meer rust en genieten, en dat is al zo belangrijk.

En hoe is het nog met u?

11 Comments

  1. Ik sta inderdaad ook versteld van jouw coach! Hoe komt het eigenlijk dat jij zo slecht slaapt? Ik heb dat ook een periode gehad, vooral tijdens crisismomenten in het Paradijs, maar dat is nu stukken beter. Veel succes nog met je af te leggen weg en weet dat een zijweg nemen geen mislukking is! Go girl!

  2. Fijn om te lezen dat je zo goed bezig bent! Goede diëtistes zijn goud waard.
    Ik ben de laatste maand(en) essentiële oliën aan het ontdekken en ik merk dat mij dat helpt om beter te slapen. Het is maar een tip, je moet natuurlijk zelf zien of het jou zou kunnen helpen of niet.

  3. Hilde

    Je doet dat super goed!
    Zelf ben ik laatstejaars student diëtist (officieel is dat bachelor in de voedings- en dieetkunde) en ik hoop dat ik mijn toekomstige cliënten voldoende zal kunnen motiveren om te slagen in hun doelen. Je hebt een goede diëtist gevonden. Stap voor stap zal je geraken waar je wil zijn.

  4. Wat een openbaring. Ik ga dat misschien ook proberen. Als ik alleen op kantoor zit, dan schrans ik mezelf vol tot ik bijna moet overgeven. Vreetbuien inplannen lijkt me nog niet zo een slecht idee.
    Wij eten altijd aan tafel, dat is heel belangrijk voor mijn lief.
    Ik heb een probleempje met mijn enkel en ik zag mijn gemiddelde dagelijkse stappen van 13.000 naar 7.000-8000 zakken en ik voelde me daardoor heel erg slecht. Maar ik ga even op mijn tanden bijten.

    Ik mis mijn Sam (de hond) nog steeds ontzettend, vooral in situaties waarin ik me slecht voel. Ik denk dat ik voorlopig dat ga proberen te counteren met het joggen. Wat ik dus nu zeker 3 weken niet mag doen ‘in theorie’.

    1. Leen

      Ik zag uw enkel op IG passeren; niet om mee te lachen precies. Maar ik kan goed begrijpen dat je Sam nog steeds mist hoor! Dat is een rouwperiode waar je doorheen moet… 7-8000 stappen klinkt nog altijd keigoed om met zo’n enkel te zitten trouwens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.