Over gecontroleerde eetbuien en ander huiswerk: de eerste sessies bij de diëtist

Ik vertelde hier waarom ik naar een diëtist op zoek ging, want geloof me, ik was klaar met alle diëten die de afgelopen jaren de revue passeerden: calorieën tellen, paleo en Pascale Naessens, nog meer calorieën tellen, light eten, vasten… Hou die shit uit mijn buurt aub! Ik ben ervan overtuigd dat een gezond leven bestaat uit voldoende beweging en gevarieerd eten. Beetje vlees, een héél klein beetje vis, veel groenten en de koolhydraten niet vergeten want die houden je motor brandende. En niet te veel suiker en vettigheden. Gewoon, alles met mate. (Natuurlijk is dat anders wanneer je allergieën of intoleranties hebt hé. Ik spreek voor mezelf, niet voor een ander.)

Ik was dus niet op zoek naar een diëtist zoals er dertien in een dozijn zijn, maar eentje met een specifieke doelgroep: mensen met een eetstoornis. Het kennismakingsgesprek, dat altijd zo belachelijk duur is bij die dingen – en trouwens, gesprekken met diëtisten worden nooit terugbetaald, net als met psychologen, alsof de Staat niet wil dat wij gezonde mensen zijn die nóg langer kunnen werken zodat ze ons nóg minder pensioen moeten betalen – begon een beetje ongemakkelijk want ten eerste zat ik al twintig minuten te wachten en ten tweede werd ik opgezadeld met een stagiaire en ik ben zo iemand die nooit zal protesteren als ze zo’n studentje naar voren schuiven want daar ben ik veels te aardig voor. Dus met de ‘echte’ diëtiste op de achtergrond deed ik mijn verhaal. Over de vreetaanvallen die me al mijn halve leven achtervolgen. Over mijn onzekerheden en frustraties. Het mocht er allemaal efkes uit, en dat deed deugd, weet ge?

Opdracht één: meer koolhydraten

Dankzij paleo en Pascale Naessens was ik ervan overtuigd geraakt dat koolhydraten zoals je die vindt in brood en pasta omgezette suikers zijn en dat ge daar dus niks mee zijt. Brood komt bij ons nog zelden op tafel – het lief eet vaak een broodje ’s middags maar ik ga voor slaatjes en soepjes, gewoon omdat ik dat lekkerder vind en er meer variatie in kan brengen dan in een boterham met choco of salami of kaas (zowat de enige vormen van beleg die ik graag eet).
Koolhydraten zijn echter de mannen die de gaas doen brannen ofte de benzine voor de motor van uw lijf. Er te weinig van eten zou mijn suikerhongertjes en zeker het dipje na de middag kunnen verklaren.
Hopla: dubbel zoveel havermout op mijn menu ’s morgens, en ’s middags altijd brood bij mijn soepje of slaatje. En warempel, soms lukt het mij om de namiddag door te komen met slechts één reepje chocolade, en om zonder honger naar huis te gaan.

Opdracht twee: gecontroleerde eetbuien

Het ding met die vreetbuien is, dat ze mij overvallen. Als de cravings naar boven komen, kan ik ze niet negeren. Dat gebeurt meestal wanneer ik moe ben (en geen fut heb om te koken bovendien) of wanneer ik gestresst ben, en dan is een XL zak chips mijn beste vriend. Dat kan dus vijf keer op een week zijn, of twee keer, of wie weet tien keer. De diëtiste stelde voor om wekelijks twee momenten in te plannen. Twee maar!
En warempel – op wat uitschuivers na lukte het mij om me aan die momenten te houden. Dan kwam ik thuis van mijn werk, sprong binnen in het buurtwinkeltje en hamsterde chocolade, chips, Ben & Jerry’s of waar ik op dat moment zin in had, en nestelde mij in de zetel voor de tv. O, en op de beste momenten at ik toch ook nog een pizza – dan had het lief wat te eten en hoefde ik hem niet mee te sleuren in mijn calorieënslag.
Wanneer ik de dag(en) voordien een goestingske voelde opkomen, dacht ik: “Ja maar als ik nu op mijn tanden bijt, kan ik me morgen volledig laten gaan, zonder schuldgevoel!”
Het is namelijk dat schuldgevoel dat ervoor zorgde dat de vreetbuien uit de hand liepen, en nu dat (grotendeels) weg was, ging het eten er veel relaxter aan toe.

Opdracht drie: analyseren van de vreetbuien

Wie zijn ze en wat drijft hen? Wanneer vinden ze plaats? Hoe voel ik mij op dat moment? Waarom denk ik zelf dat ik net dan de onbedwingbare behoefte heb om mijzelf vol te steken? Dat moest ik een maand lang bijhouden. En in mijn geval is het simpel: een negatieve emotie = vreetbui. Moe, stress, verdrietig, honger, verveling: allemaal redenen om in de chips te vliegen.

Opdracht vier: iets aan mijn slaapproblemen doen

Dat moe zijn de grootste trigger is voor een vreetbui, werd snel duidelijk dankzij opdracht 3. En ook nu, want wanneer ik dit typ, heb ik er een insomnianacht opzitten en al drie reepjes Fruitella’s achter de kiezen plus twee chocoladesuikerwafels als lunch. (Ik schreef deze post ergens in juni.) Dus na veel te lang aarzelen ging ik naar de huisarts voor slaapmedicatie: een stap in de goede richting.

Opdracht vijf: meer energie fixen om vers te koken. Of delegeren.

Dat de fut om te koken de voorbije weken en maanden soms vér te zoeken was, hoef ik u intussen niet meer te vertellen. Een onderliggende opdracht is om het lief wat vaker in te schakelen in het huishouden (maar ssst, niet doorvertellen), omdat ik nu het grootste deel op mij neem – de was, de moestuin, koken, administratie regelen – en hij ’s avonds maar de beentjes onder tafel te schuiven heeft. Verwend, I know, en ook keihard mijn eigen schuld.
En om dat te bewerkstelligen – want de arme ziel kan enkel spaghetti koken en een biefstuk bakken, wat wel van pas komt, maar niet élke dag van de week – raadde de diëtiste me een maaltijdbox aan. Maaltijden vooraf verpakt zodat hij niet moet liggen zoeken naar ingrediënten, recepten die maar stap voor stap te volgen zijn, laat maar komen! Ik vertel in een volgende post alles over mijn eerste ervaringen met de maaltijdboxen van Ekomenu.

Ik ga één keer per maand langs bij de diëtiste, om mijn verhaal van de voorbije weken te doen, en om een nieuwe stap – of noem het ‘huiswerk’ zo je wil – voorgeschoteld te krijgen. Een aanpak die voor mij werkt en die er hopelijk op termijn voor kan zorgen dat ik van de (ongecontroleerde) vreetbuien zal af raken.

O en de obligatoire weegschaal? Die stond er wel, maar over mijn gewicht werd niet gesproken. “Ik wil u nooit meer op dieet zetten”, dat zijn de beste woorden die ik ooit heb gehoord in de context van mijn eetgewoontes. Eindelijk een diëtist die mijn problemen en worstelingen begrijpt…

Wat doe jij wanneer je moe bent?

26 Comments

  1. Evi

    Als ik jouw post zo lees dan heb je duidelijk een goeie diëtiste gevonden. Mag ik vragen waar? Want ben zelf ook wel geïnteresseerd in iemand die mij wat zou kunnen helpen zonder de klassieke diëten te volgen. Want gezond eten gebeurt hier al 90% van de tijd, maar ergens loopt het toch nog wel fout.

    En naar die ervaringen met Ekomenu ben ik heel benieuwd!

  2. Caroline

    Dé vraag voor iemand met cvs. Ik merk idd ook dat ik slechter eet als ik moe ben. De energie om vers te koken is er niet altijd en de drang naar zoet en vet eten is des te groter. De vriend kookt gelukkig heel graag en bood dit weekend bv. aan om de groentjes al te snijden zodat ik gewoon kon wokken zonder al het snijwerk. Dan heb ik geen excuus meer om niet gezond te eten (twee dagen ervoor stelde hij voor om naar de frituur te gaan, life isn’t perfect )

    1. Leen

      Ik heb de pech dat het lief absoluut niet graag kookt en dat dus al zeker niet uit zichzelf gaat doen. Als ik dus geen zin heb om te koken wordt het standaard een pizza of frieten… De maaltijdboxen helpen wel een beetje!

  3. Het lijkt wel of je mijn verhaal hebt neergeschreven, zo herkenbaar is het dus voor mij! Zo te lezen heb je echt een goede diëtiste gevonden.
    Moe zijn is bij mij ook de grootste uitlokker van eetbuien. Slapen vind ik moeilijk omdat ik vaak het gevoel heb dat dat tijdverspilling is maar ik weet dat het belangrijk is om genoeg te slapen. Ik doe mijn best. Ik lig in de week rond 22u30 in bed en sta om 8u op. Net iets te weinig voor mij maar doenbaar. Als ik een dag in het weekend niets gepland heb, of pas in de namiddag, gun ik het mezelf om uit te slapen.

  4. Blij te lezen dat je vooruitgang boekt en iemand gevonden hebt die je persoonlijk begeleid i.p.v. af te komen met het zoveelste dieet!

    Het idee van die gecontroleerde eetbuien vind ik heel interessant. Bij mij zijn het niet zozeer echte eetbuien als wel algemeen te vaak snoep eten tussendoor. Ergens werkt een “alles of niets” aanpak bij mij wel, omdat ik dan tenminste niet continu de overweging moet maken “mag het nu wel of niet”. Alleen… dat lukt voor een paar dagen of een maand ofzo en dan is het weer om zeep. Ik probeer nu een manier te vinden om op langere termijn gezond te kunnen eten, want ja, eeuwig en altijd “niets snoepen”, dat is gewoon niet haalbaar, maar eens ik opnieuw “mag” snoepen, is het precies of mijn hoofd denkt “hoera, vanaf nu weer elke dag”. Misschien dat “gecontroleerd snoepen” op een paar specifieke dagen daar wel bij zou kunnen helpen…

  5. Als je bij de huisarts eerst gaat Kun je wel bij sommige diëtisten een terugbetaling krijgen indien de dokter vindt dat het nodig is. Althans enkele jaren geleden kreeg mijn man dat toch deels terugbetaald. Ik eet ook als ik moe ben maar vooral als ik in gezelschap aan tafel zit zou in meer eten dan nodig. Het lijkt me alleszins een stap in de goeie richting om over je eetprobleem te praten!

  6. IK sluit me aan bij Liese, je kan idd terugbetaling krijgen als de huisarts het voorschrijft. Weliswaar maar een paar beurten, maar beter dan niets! Ik denk dat je een geweldige boost van die begeleiding zal krijgen! Veel succes! Eens je inzicht krijgt in alles kan je het beter in de hand houden. Ik heb het dan niet over je gewicht, maar over je burn out. Want eens je daar uit komt, weet je, ik wil daar nooit meer naar terug! Veel sterkte! En veel plezier bij je snoepbeurten!

  7. Fijn dat je iemand gevonden hebt waarmee het klikt, en die tips en handvaten meegeeft die werken voor jou <3

    Als zelf diëtiste zijnde, wil ik wat meer info geven over de terugbetaling ;-) het is niet zoals bij de huisarts inderdaad, met een briefje en een vast bedrag die je terugkrijgt, maar als je een formulier van de mutualiteit afdrukt en meeneemt naar je diëtist, zal je wel een bepaald bedrag per jaar terugkrijgen. Is meestal wel pas vanaf een minimum aantal beurten (verschilt per mutualiteit), en het is geen gigantisch bedrag, maar kom, alle kleine beetjes helpen…

    'Echte' terugbetaling, zoals bij de huisarts, is enkel bij voedings-/dieetadvies in zorgtrajecten, bij diabetes en nierinsufficiëntie.

  8. Ik had ook al gelezen dat wij echt wel nood hebben aan koolhydraten, met mate natuurlijk. De laatste weken eet ik gezonder en ik eet nog steeds koolhydraten (kleine portie) en ik voel mij beter en ben afgevallen. Het is een kwestie van het juiste evenwicht te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.