In de oranje zone

Burn-out. Dat het niet leuk is, nee. Niet gemakkelijk. Angstaanjagend. Vernederend, zelfs. Te moeten toegeven dat je niet meer kan. Dat je op bent. Leeg. Dat je volledig opgebrand bent, gefaald. Dat je stopt met vechten, en het opgeeft. Want zo voelt het: als falen, en als opgeven.

Iedereen kan doorgaan, waarom ik dan niet?

Het waren die emoties van woede en frustratie die de bovenhand hadden toen de huisarts mij na mijn instorting aan haar bureautje (vlak voor mijn tweewekelijkse B12-spuit) probeerde duidelijk te maken dat ik naar mijn lijf moest luisteren en dat ik beter een paar dagen adempauze inlaste. Sommige mensen zijn nu eenmaal vatbaarder voor stress dan andere: de perfectionisten, de hoogsensitieven, de introverten. Check, check en check: Leen, in een notendop.

Het was de koppigheid die het van de redelijkheid won, want die week was het nóg drukker op het werk dan anders, waardoor ik niet weg kon. (Iedereen denkt immers maar al te graag dat hij onmisbaar is.)
Dus ik sleepte mij voort, zoals ik mij – zo besef ik als ik erop terugkijk – al enkele weken voortsleepte in een eentonig ritme van slapen – werken – crashen in de zetel – slapen – werken – crashen in de zetel – tot ik met het laatste restje strijdvaardigheid die paasmaandag met de vuist op mijn mentale tafel sloeg: genoeg is genoeg, teveel is teveel, en dit is echt teveel.

Ik kan niet meer.

Misschien had ik kunnen doorploeteren tot ik in de rode zone zat, tot ik tot niets meer in staat was geweest, tot ik een jaar – of langer? – had moeten herstellen van de schade die ik mijn uitgeputte lichaam heb aangebracht. Misschien had ik niet zo flauw moeten doen, en op mijn tanden moeten bijten want this too shall passAlleen zou er dan op het werk niets veranderd zijn, want je bazen kunnen niet gedachten lezen en raden of je te veel werk hebt, of niet. Als ge dat van uzelf nog niet eens doorhebt?

Er zijn drie fases in een burn-out.

Terwijl de dagen verstrijken en ik mijn lijf beetje bij beetje voel herademen, de stress beetje bij beetje voel wegzakken, weet ik dat er goed aan heb gedaan om aan de alarmbel te trekken. De eerste tekenen waren er al in januari, toen het lopen steeds minder evident werd en de recuperatietijd na het sporten steeds langer, tot ik mijn loopschoenen opborg en niet één van de steeds meer opduikende joggers zonder wrok kon nakijken. Toen moet ik al in de gele fase hebben gezeten, maar ik weet het aan een winterdipje.
In maart was er de B12-diagnose en vlak voor onze vakantie schoot het stresspeil zodanig de hoogte in dat ik ging hyperventileren; de huisarts vroeg toen voor het eerst voorzichtig naar de thuis- en werksituatie. Toen de hyperventilatie op vakantie verdween, en weer opkwam bij het vertrek naar huis, kreeg ik zelf zo mijn vermoedens. Sindsdien zit ik in de oranje fase.
En aangezien ik me nu al zo uitgeput voel, wil ik liever niet weten hoe de rode fase er dan wel moet uitzien.

Dus zo.

Ik wou dit van me afschrijven – na twee weken geen letter uit het toetsenbord geperst te krijgen; gelukkig waren er vooruitgeplande blogpostjes – zodat u dat weet. Want burn-out, dat blijft toch nog altijd een taboe. En ik mag mijn beide pollekes kussen met een werkgever die dat allemaal begrijpt en er meteen wat aan wil doen zodat ik weet dat ik me bij terugkomst weinig zorgen zal hoeven maken, en met een lief dat zo zijn best doet om te begrijpen en nog liever te zijn, en een huisarts die het zag aankomen voor ik dat zelf wou toegeven. Dus dat gaat allemaal goedkomen, ik voel het, als ik het tijd geef en luister naar mijn lijf.

En hoe gaat het intussen met u?

 

36 Comments

  1. Ik hoop zo dat je de nodige rust vindt. Je bent soms zo streng voor jezelf, je lijkt zoveel doelen te moeten halen… Dat kan leuk zijn maar mag geen blok aan je been worden. Wel heel positief dat je werkgever er goed op reageert en je lief nog liever is :-). Laat je maar eens in de watten leggen thuis. Courage, meid!

  2. Fantastisch dat je aan de alarmbel hebt getrokken! één goeie tip die ik je mee kan geven is, zet je zelf in de agenda! PLan elke dat iets, wat jij zelf leuk vindt! Stop met je te spiegelen aan al die mensen die zich perfect voordoen in blogland en op sociale media. Want och, t is zo gemakkelijk geschreven! Niemand is perfect! Maak tijd voor jezelf, doe dingen die jou gelukkig maken! En vraag je af of je het doet om een ander te plezieren, of om jezelf te plezieren. Want ik moet er zelf ook goed voor oppassen, want ik ben nu eenmaal een “gever” van nature. Ik moet echt zelf nog proberen te “nemen”. Veel sterkte! Ik duim alvast mee met jou!

    1. Leen

      Momenteel staat (vooruit)plannen nog te zeer gelijk aan stress maar je hebt zeker en vast gelijk, en dat ga ik dan ook doen eens ik weer aan het werk ben. Soms zou ge meer egoïstisch moeten kunnen zijn he?

  3. Wat goed dat je aan de alarmbel hebt getrokken! Hopelijk kan je nu toch wat meer rust vinden.
    Een burn-out is een taboe maar komt toch af en toe in de media. Ik herken bij mezelf alle symptomen van een bore-out maar dat ik zo tegenstrijdig met alle mensen die altijd te veel werk hebben… Ook maar raar.

    1. Ik heb op het randje van een bore-out gezeten in mijn vorige job. En dat is evenzeer niet om te lachen hoor. Onderschat het dus zeker maar niet, het is idd taboe, want iedereen heeft het altijd maar ‘druk druk druk’ en jij moet dan toegeven dat je je verveelt, maar het is even hard gek worden als van een burn-out. Bij mij is dat uitgedraaid op een weekje overspannen thuis zitten en dan toegeven aan mijn toenmalige baas en bazin, dat ik ofwel meer uitdagend werk moest krijgen of ik ofwel ging vertrekken. Het is dat laatste geworden en nog geen seconde spijt van gehad.

      @leen veel sterkte! Dat je stapje voor stapje terug energie mag krijgen.

      1. Leen

        Merci!
        Ik kan mij wel iets voorstellen bij een bore-out! Had dat op mijn vorige job ook, als ik er langer was gebleven, ik voelde mij bijna dagelijks doorzichtiger worden, een mens wil zich toch ‘nodig’ voelen ook he? Dus heel goed dat je die beslissing genomen hebt denk ik!

    2. Leen

      Nee, ik heb er ook al van gehoord, en het verbaast mij niets – ik heb op mijn vorige job van die ‘dode’ periodes gehad en niets te doen hebben is nog erger dan te veel!

  4. Evi

    Tonnen respect dat je hier openhartig durft over te schrijven! Ik wist helemaal niet dat er drie fasen zijn in een burn-out. Wel goed dat er aan de alarmbel werd getrokken. Ik duim van ganser harte dat je heel gauw rust vindt en dat het allemaal goed komt. Zorg goed voor jezelf en gun jezelf ook de tijd om te herstellen, want dat is zo belangrijk!

  5. Goed dat je naar je lichaam hebt geluisterd! Ook al is het moeten toegeven dat het niet meer gaat en het openlijk bespreken niet altijd gemakkelijk, het is nodig om op zoek te kunnen gaan naar oplossingen. Ik wens je veel rust toe en een goed herstel!

  6. Agnes Raes

    Blij te horen dat je stilletjes aan, aan het bekomen bent. Het is inderdaad niet eenvoudig en je ziet het zelf niet aankomen. Laat je maar eens verwennen door het lief . Naar je lichaam luisteren is zo voornaam.
    Heb ik ondertussen ook geleerd .Proficiat dat je het zo mooi op papier kan zetten. Nog goed herstellen en je tijd er voor nemen

  7. Vanessa

    Eerst en vooral: wat knap van je dat je dit durft te delen op social media! Echt respect! Ik heb vorig jaar ook op de rand van een burn-out gestaan en durfde daar lang met niemand over te spreken omdat ik me schaamde. Ik schaamde me omdat ik het (werk – huishouden – 2 kindjes) niet geregeld kreeg. En ja, mijn probleem en ik durf ervoor te wedden ook dat van jou, is dat we ons altijd voor iedereen wegcijferen… nooit zetten we onszelf op de eerste plaats. Herkenbaar? En ja, dat heeft ervoor gezorgd dat ik overspannen ben geraakt. Sindsdien heb ik me voorgenomen ook af en toe tijd te maken voor mezelf en dingen te doen die mij echt doen ontspannen en die me mijn hoofd helpen leeg te maken. Vroeger zou ik dat egoïstisch gevonden hebben, want er is toch altijd wel iets te doen in huis, maar ik heb dat moeten leren loslaten. En het is nog steeds een proces waaraan ik moet werken hoor. Gun jezelf dan ook de nodige tijd om te herstellen, wees niet te streng voor jezelf, luister echt naar je lichaam, maak je hoofd eens goed leeg door weg te dromen bij een goed boek ofzo en besef dat het leven meer is dan werken alleen! Blij te horen dat je werkgever je wil helpen, want geloof me, dat is goud waard! Spoedig herstel!!!! Hou je goed!

    1. Leen

      De psycholoog en huisarts hebben me al proberen inprenten dat het niets is om u over te schamen. En ik wil mij daar ook niet over schamen, want het gebeurt immers wel met meer mensen (ook in mijn omgeving). En toch hé. Toch vergelijkt ge u met anderen die verdorie kinderen opvoeden, fulltime werken, en er nog drieduizend andere dingen lijken bij te nemen alsof het niks is. Waarom zij dat schijnbaar wel kunnen, en gij niet, dat geeft een flinke knauw aan uw zelfvertrouwen. Mezelf op de eerste plaats zetten en dus egoïstisch zijn, ’t is moeilijk, maar ik ga er mijn best voor doen :-) Als een ander dat kan, kunnen wij dat ook!

      1. Vanessa

        De mensen die het vaak wel allemaal geregeld krijgen, zijn vaak mensen die niet zo perfectionistisch zijn als wij, of hebben geen 100 to do- lijstjes in hun hoofd, pas rust vinden als ‘alles’ gedaan is, … Maar ik heb ook moeten leren om dat los te laten, en geloof me, nu bijna 1 jaar later, is dat nog altijd een moeilijke klus om te klaren, maar als ik het kan, lukt het jou vast ook wel hoor om meer te gaan genieten en meer ‘neen en foert’ te zeggen en jezelf rust te gunnen zonder schuldgevoel. Komt goed, echt, heb vertrouwen in jezelf! Wij steunen je!

  8. Oei Leen, ik volg je niet meer sinds het “puurder leven” werd, gewoonweg omdat ik de aanpassing niet deed in mijn feedly. Nu kom ik hier terug lezen en is het ineens foutgelopen. Je stelt zoveel verwachtingen naar jezelf, dat is al al die jaren dat ik je blog gelezen heb zo geweest (althans op het scherm toch, ik veronderstel dat je deze IRL ook probeert waar te maken). Sinds ik zelf op het randje van een burn-out heb gezeten ben ik gewoonweg gestopt met verwachtingen stellen, naar mezelf maar ook naar anderen. Wat komt, dat komt. Ik duim mee voor een volledig herstel!

    1. Leen

      Ik probeer nu ook zo te leven en denken: dag voor dag en niet te ver vooruit proberen kijken en plannen. Als die was vandaag niet opgeplooid raakt, dan ligt hij er morgen ook nog, zoiets. Ik ben me ervan bewust dat ik de lat van mijn eigen verwachtingen altijd hoger en hoger leg, maar die burn-out heeft me alvast doen inzien dat perfectie niet bestaat. En dat een mens niks ‘moet’ in zijn leven. Het zal nog wel wat tijd kosten om mijn denkwijze te veranderen zenne :-)

  9. Je weet dat dit een van mijn grootste angsten is. Neem het serieus en probeer uit te zoeken of je wel verder wil op deze manier? En dan doel ik op je verstoorde werk/privébalans en of je je perfectionisme wat kan kanaliseren?

  10. Och Leen! Vind het zo jammer voor jou da het zover is moeten komen, maar tegelijk ook blij dat je het nog voor de rode zone hebt kunnen toegeven (+ die huisarts lijkt mij wel eentje om je pollekes te kussen!). Want rood, nope, daar wil je inderdaad niet naartoe (al is oranje ook al niet om te lachen; hell, het feit dat je moet thuisblijven, zegt genoeg he!).

    Ik heb geen idee of ik hoogsensitief en/of introvert ben (t.t.z. bij dat laatste zat ik vroeger op de rand tussen extravert en introvert, terwijl ik nu “duidelijk introvert” scoor, maar ja, normaal zouden zo’n resultaten dezelfde moeten blijven), maar als perfectionist herken ik mijzelf wel in veel van wat jij doet: niet alleen veel willen doen (aaah, lijstjesmens is soms gewoon synoniem voor “alles-willen-mens”), maar dat dan ook nog eens allemaal perfect willen doen… Niet gemakkelijk om mee om te gaan!

    Goed dat je erover praat! Dat is zoooo belangrijk!

    1. Leen

      Ja dat perfectionisme, ik wil daar van af, in de tuin lukt het wel bv, ben ik al heel wat meer “à l’aise”, wat geeft het dat het er rommelig bij ligt en wat meer onkruid groeit dan zou ‘mogen’, vroeger zou ik me daar dus kweetnihoe schuldig over gevoeld hebben. Maar ik weet heel goed dat ik te veel en te snel wil…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *