Van de groeicoach, Bachbloesems, verlof en een nieuwe crash

Up, up, up

In september ging het plotseling serieus bergop met mij. Eindelijk, dacht ik toen. Want ik begon de moed serieus te verliezen na zoveel slapeloze nachten, de fysieke stress die mijn middenrif zo deed opspannen dat ademenen pijn deed, de dagen doorbrengen met een suf hoofd, levend op dutjes en zetelhangen… Ik laat het nu misschien donkerder klinken dan het in werkelijkheid was, maar het voelde als een nutteloos vechten, zonder resultaat, en op den duur ook zonder fut.

blog burn-out

De groeicoach

De sessies bij mijn groeicoach begonnen hun vruchten af te werpen: ze probeerde me alles wat in mijn hoofd verwerd tot een drama, om te zetten naar positieve dingen; ook hoe ik over mezelf dacht, of hoe ik dacht dat anderen over mij dachten. Ik kreeg inzicht in mezelf, en in wat voor mens ik wil zijn. De sessies waren stuk voor stuk leerrijk en hielden me telkens een tijdje bezig.

Vakantie voor mezelf, met Bachbloesems

Er was ons weekje staycation; de weken voordien had de stress zich opnieuw opgestapeld zodat ik de eerste dagen van onze vakantie afschuwelijk rusteloos was. Maar er was tijd om uit te slapen, wat een heerlijkheid, en op aanraden van de coach begon ik met het nemen van Bachbloesems die (kort gezegd) de stress zouden helpen verminderen. Ik ben een vrij sceptisch mens maar ik was bereid om alles te proberen. En toeval of niet… de stress verminderde. Ik hield me een tijdje aan mijn eigen 7 tips om rust te vinden, en het ging verrassend goed: ik sliep beter, ik kon me makkelijker ontspannen, en beter voor mezelf opkomen.

En toen liet ik steken vallen.

… en down.

Blijven lopen

Er zijn de looptrainingen, die steeds sneller gevoelig zwaarder worden, waardoor ik meer tijd nodig heb om te recupereren na een training, tijd die ik niet kan of wil nemen, want daar is twee dagen later de volgende training al. Toen ik één keer terugkwam met ongelooflijk veel pijn aan mijn hamstring – die nog stijf was van een moestuinsessie drie dagen eerder – ervan overtuigd dat het met mijn loopcarrière gedaan was, ben ik huilend ingestort.

blog burn-out
Ik verklaar het modderseizoen voor geopend.

Het lopen begint meer en meer een verplichting te worden en daardoor de stress te verhogen, in plaats van te verlagen en te zorgen dat ik kan genieten van de inspanning, zoals voorheen. Ik weet wat jullie zullen zeggen: zet die trailrun uit uw hoofd, luister naar uw lijf en loop op uw gemak. Awel ja. Dat ga ik doen. Wie beweert er ook dat intervaltrainingen per se nodig zijn? Met twee looptrainingen – een korte en een lange, hetgeen ik dus graag doe – per week kom ik al héél ver. Het schema gaat over de haag. Ik kan dit, daar ben ik zeker van.

Leg ik mezelf te veel druk op? Ja.

Weekendjes weg

Het jaarlijks familieweekend volgde meteen op het jaarlijks vriendenweekend. Dat was trop. Begrijp me niet verkeerd: de weekends waren supertof, maar zowel fysiek als mentaal uitputtend voor mij, de HSP en de introvert. Korte of onderbroken nachten o.a. door slechte bedden, een hele dag in het gezelschap van andere mensen, en dan nog eens vele kilometers gewandeld in de Ardense bossen… Je kon me bij elkaar vegen.

blog burn-out
Zonsondergang in de Ardennen.

Emo-eten

Tussendoor zijn er de vreetbuien. Er zijn weken dat ik wonderbaarlijk genoeg energie heb om te koken. Dankzij Easy Vegan belandde er al heel wat lekkers op ons bord én reserve in de diepvries, maar de verleiding van het supermarktje vlakbij blijft. Voel ik mij niet goed, lichamelijk of geestelijk, dan grijp ik naar de suikers. Het gewicht komt er langzaamaan bij, dat merk ik aan mijn kledij die steeds strakker zit, en aan het feit dat ik bij het lopen nog méér lijf moet de berg opsleuren. Hoe schuldiger ik me daarover voel, hoe meer ik eet. Zo simpel is het, en ik weet efkes niet meer hoe ik uit die vicieuze cirkel moet geraken; ik heb het gevoel dat ik alles al heb geprobeerd.

En weeral weg

En toen kwam de citytrip naar Sevilla. Voor het eerst in weken voelde ik de fysieke stress de kop opsteken, niet van plan om zomaar weer weg te gaan, Bachbloesems of niet. Net nu ik zoveel behoefte had aan rust en stilte om mij heen, moest ik per se op reis gaan. Ik schaamde me dood maar lichtte toch mijn reisgezel in over mijn stress en mijn angsten (want ik wilde haar vakantie niet verpesten). Uiteindelijk was dat allemaal nergens voor nodig want dankzij de lange, vermoeiende dagen met hun honderden indrukken die ik moest verwerken, sliep ik goed en dat hielp al heel wat. Maar toch merkte ik hoe anders ik de trip ervaarde: er bleef heel weinig hangen in mijn overprikkelde hoofd. Ik vergat de namen van de plekken waar we waren geweest nog geen uur nadat we er waren geweest, en achteraf kon ik amper onderscheid maken tussen de foto’s die ik had gemaakt van de bezienswaardigheden. “Ben ik daar echt geweest?!” Mijn hoofd zit vol, er kan niets meer bij.

blog burn-out
Uitkijken over Sevilla. Credits: Annelies Goossens.

Rust!

Het enige waar ik nu behoefte aan heb, is rust. Mijn zetel. Een stapel goeie boeken, of een serie waarbij ik niet te veel moet nadenken. En al beloven het nog drukke weken te worden op het werk in de aanloop naar het einde van het jaar, gelukkig volgen er nu een paar lege weekends.

Rust…

Hoe vind jij rust in de eindejaarsdrukte?

28 Comments

  1. Hey Leentje, ik ga hier eens moederlijk aan uw oren trekken. Stop met uzelf te willen bewijzen. Waarom moet je persé willen lopen?? Heden ten dage wil iedereen “perfect ” zijn. De ideale huisvrouw, goeie werknemer, sportief, en ga zo maar door. Als je zo blijft doorgaan kan je gratis en voor niets Cvs en Fibro krijgen. De meeste fibropatienten zijn immers hsp-ers. Ik zelf ook. En we denken dat we perfect moeten zijn en blijven maar gaan en gaan, , lopen onszelf voorbij, gaan contstant over de grens, maar als je er eens over valt, dan is het hek van de dam. Luister naar uw lichaam. Is je hoofdje moe, dan iets ontspannends , liever dan iets inspannends. Je onspant van lezen, wel lees dan. Vraag je bij alles af of het goed voor je is. En de bachbloesems, dat kan inderdaad helpen als je geen medicatie wil nemen. Zelf ben ik een stuk gelukkiger met medicatie. Alles lijkt er veel minder moeilijk door en ik geniet van een comfortabeler leven. Heel veel sterkte!

    1. Leen

      Ik had dit antwoord zo hard van u verwacht he, ik was nog aan het denken “Christa die gaat hier het hare over te zeggen hebben” en kijk :-D Ik heb al een postje klaarstaan over een leven dat niet perfect is en ook niet hoeft te zijn. Geloof mij, ik heb al véél bijgeleerd. Ik loop nu gewoon wat ik kan en waar ik zin in heb. Die trailrun ik doe er nog altijd aan mee, maar de stress is weg. Al wandel ik de helft, dan nog zal ik blij zijn dat ik het op zijn minst heb geprobeerd. Dit weekend, en het volgende, kom ik mijn huis bijvoorbeeld niet buiten, dat is in de zetel hangen en misschien wat oprommelen, uitrusten uitrusten uitrusten want ik heb het nodig ja! Ben trouwens blij te lezen dat medicatie jou wel helpt. Ik bleef slaapproblemen hebben met die Trazolan, en voelde me daar echt niet goed bij, maar als die bloesems niet hadden geholpen, dan had ik me bij de Trazolan moeten neerleggen vermoed ik!
      Heel erg bedankt voor je oprecht bezorgde reactie. X

      1. Blij te lezen dat je toch nog gaat meedoen aan die trailrun (want: sport is ook zo belangrijk voor een gezond hoofd!), maar jezelf geen druk meer oplegt om het in x tijd of dergelijke af te leggen!
        Niet dat ik het niet ken hoor; heb er mij bij die Loop naar de maan-uitdagingen ook 2x bijna aan laten vangen. Want ik had die short triatlon niet in minder dan 1u30′ gedaan, dus ja, telt dat dan wel als “gelukt” (terwijl: ik deed er amper 4 minuutjes te lang over én deed die uitdaging heel kort na de breuk en alle emotionele en praktische dingen die daar dus ook bijhoorden). En dan bij de trail van 15km, tja, daar had ik toch wel regelmatig gewandeld terwijl de uitdaging was een trail te “lopen”. Ik had weliswaar al beslist dat hij zwaar genoeg was om toch te mogen meetellen, maar desondanks was ik blij dat mijn broer dat bevestigde toen we die tocht 2 weken geleden al wandelend deden en hij op een gegeven moment rechtuit zei: “hebde gij dit nu echt gelopen en gestapt als wedstrijd, zijde gij zot?!” :-)
        Aaaargh, die koppekes van ons, ’t zijn moeilijke gevallen om content te krijgen he… :-)

        1. Leen

          Het probleem is dat ge binnen het anderhalf uur moet binnen zijn, wat voor mij nipt wordt want ik loop van mezelf traag (7,5min/km) en ik verwacht dat er veel gaat gewandeld worden omdat ik nog geeneens 7,5km kan lopen. En ik wil toch wel graag geldig finishen :) :) Maar bon momenteel heb ik weeral zoveel last van mijn rug dat het gaat afwachten zijn tot op de dag zelf of ik wel deelneem; als ik ook maar iets van pijn voel, doe ik het niet, want ik heb geen zin om een blessure op te lopen en dan wekenlang niet te kunnen lopen… Dus kijk, zover ben ik al: ik MOET niet deelnemen, het zou leuk zijn ja, maar geen ramp als het niet kan.

  2. Miss Ketchup

    Amai ik vraag mij eigenlijk al jaren af hoe jij jouw leven volhoudt… Zo druk altijd. Als ik vroeger voor ik kinderen had zo een gevulde agenda had als jij amai ik was gewoon kapot na een paar weken. Nu ik kinderen heb is mijn leven veel drukker natuurlijk en ok ik werk maar 2 dagen in de week maar die 2 dagen moet je mij ’s avonds niet te veel meer vragen. Mijn afwas blijft staan, mijn vuile was blijft liggen… Tijd voor een hobby, die heb ik helemaal niet, laat staan dat ik er nog de fut voor zou hebben om er aan te beginnen. Ik zou moest ik jou zijn dat lopen ook gewoon laten voor wat het is. Je geeft je zelf zo veel doelen die je wil bereiken maar da gaat niet. Ik geef dat grif toe ik zou ni fulltime kunnen gaan werken met 4 kinderen in huis en dan alles ’s avonds en in het weekend moeten zien gedaan te krijgen (met een man in huis die in de horeca werkt sta ik er grotendeels altijd alleen voor) . Soms denk ik ook van faal ik hier dat ik dit niet zou kunnen? Maar neen, ik ken gewoon mijn eigen lichaam, mijn eigen grenzen. Ik heb ook middagen dat ik een dutje zou kunnen gebruiken maar er gewoon helemaal de kans niet toe heb. Ik heb verschillende vriendinnen die ook al kinderen hebben en die werkten fulltime maar die zijn allemaal al verminderd van uren om dat het ook veel te zwaar werd… Is dit erg? Neen helemaal niet, dit is gewoon zelf aan voelen dat het zo niet verder kan. Moet je je daar voor schamen? Zeker en vast niet. Ik ben die fase al lang gepasseerd dat ik me daar voor schaam dat ik niet fulltime werk ofzo. En rare blikken van mensen krijg ik nooit. De meeste zeggen het zelf van inderdaad met 4 kinderen in huis is fulltime werken toch echt geen optie. Maar hoedje af voor wie dit wel kan hé, al krijgen ze vroeg of laat toch de weerslag hiervan denk ik dan…
    Bijvoorbeeld ook al die zaken dat je nog zou willen doen in je leven, laat het los, laat het leven gewoon op je af komen, geen stress, geen doelen, niet alles in handen willen hebben. We zijn allemaal maar mensen… Maak geen lijstjes meer op van hoeveel boeken je zou willen lezen op een jaar want daar krijg je toch enkel maar stress van ni? Lees gewoon wanneer je daar zin in hebt. Ik merk da nu al als ik gewoon een simpel to do lijstje maak, dan wil ik da zo snel mogelijk afwerken en da geeft mij stress dus vermijd ik da beter want dan ben ik anders toch ni te genieten.
    Geloof me er is veel in huis hier dat ik anders zou willen zien op het einde van de dag maar ik heb me er al lang bij neergelegd dat perfectie niet kan.
    Gewoon gelukkig zijn, dingen doen die je graag doet zonder de nodige stress, dat is het enige dat ik nu wil. Het leven is al zo kort en onvoorspelbaar. Sinds mama er niet meer is besef ik dit des te harder.
    Dikke knuffel meid!

    1. Leen

      Wel ik heb het nu heel hard gemerkt dat zo’n “gewone” maand, of wat ik vroeger alleszins normaal vond, mij niet meer af gaat. Het zuigt meer energie dan het geeft en dat kan niet de bedoeling zijn. Dat het leven niet perfect is en ook niet hoeft te zijn: daar komt binnenkort een postje over, want daar heb ik me al bij neergelegd, dat heb ik wel geleerd dit jaar!! Ook mijn to do lijstjes heb ik laten varen (en daar staat ook een postje voor ingepland al, haha), maar mijn dromen en plannen nee die laat ik (nog) niet los… Al heb ik wel al geleerd: wat komt, dat komt, en we zien wel hoe dat gaat. En 52 boeken lezen op een jaar, voor mij vormt dat totaal geen uitdaging hoor, maar om het totaal aantal boeken van een jaar te kunnen zien op een Goodreads moet je wel een challenge ingeven :p
      Ben wel jaloers dat andere mensen – zoals jij – al veel langer beseffen wat echt belangrijjk is, en daar ook naar handelen zonder zich iets aan te trekken van wat anderen daarvan denken. Het begint bij mij wel te komen… dat wel.

      1. Miss Ketchup

        Goed bezig dus! Inzien dat het zo ni verder kan is de eerste stap hé!
        Ik hoorde mijn schoonzus gisteren die 7maanden zwanger is. Ik kan haar en mijn broer eigenlijk het best vergelijken met jouw leven (allé je drukgevulde leven dat je jaren hebt volgehouden hé): beiden fulltime gaan werken en in de weekends elk hun sport nog en zelden of nooit in hun huis… Wij al direct gezegd tegen elkaar die denken echt dat hun leven zo gaat blijven verlopen eens de baby er zal zijn… ze willen beiden hun sport en vrije tijd behouden…. Nu gisteren hoorde ik haar en bleek dat ze de zondag heel de dag geslapen had want ze was kapot… ze steekt het op de slechte nachten dat ze nu heeft… Ik zei haar direct van plan eens wat rustigere weekends in en je zal het verschil al merken. Ja maar er zijn nu eenmaal dingen die alleen int weekend kunnen gebeuren zoals bv boodschappen doen, wel ik zei laat dan je vent de boodschappen doen dat jij kan rusten, ja maar die doet al echt veel hoor… dus kwil maar zeggen, zij denken dat hun leventje krakhetzelfde ga blijven als zonder baby maar ze zullen nog ogen trekken ze… alles verandert eens je kinderen hebt… Ze is nu al kapot, ik hoop voor haar dat ze geen huilbaby ga hebben en dat e goeie slaapster ga zijn :p Ze denkt dat ze alles aan kan maar da zal ni lang blijven duren…

        1. Leen

          Dat vind ik nu ook wel een zotte gedachte, dat ge uw hobby’s etc wilt blijven behouden als je aan kinderen begint.. Ja sure :) :) Ik hoop het voor hen hé, of dat ze het op tijd gaan inzien dat de baby op de eerste plaats gaat komen.

  3. Ik denk dat je jezelf ondanks alles nog steeds behoorlijk wat druk oplegt. Het lopen wordt een verplichting, maar dat is het niet he. Pakweg 5 kilometer lopen is ook ok hoor. Dat gezegd zijnde, ik denk dat je gewoon zo in elkaar zit en je dat inderdaad niet zomaar op een wip kan veranderen. Je gaat eens bij mij les moeten komen volgen in lummelen :-). Ik hoop zo dat je naar je lichaam luistert en wat gas terug zal nemen.

    1. Leen

      Er zijn geen trail runs van 5 km 0:-) Wanneer is de eerstvolgende sessie lummelen gepland?? Dan schrijf ik me graag in – hoewel dat hier vandaag en morgen ook al op het programma staat. En dat lopen… Ik weet niet wat het is. Maar ik heb de druk wat van de ketel gehaald en mijn trainingen teruggeschroefd. En ben net 7K gaan lopen en heb genoten van elke meter. Zo moet ’t zijn he?

  4. Ik heb dat echt geleerd met ouder te worden. Enkel doen wat je graag doet en waar je je goed bij voelt en u vooral genen bal aantrekken van wat anderen denken. Ik werk bewust maar 19u zodat ik in het weekend en ’s avonds er ben voor mijn kinderen/man/mezelf. Ik heb sinds mijn veertigste rust gevonden dus je hebt nog ff :-) Eén van mijn motto’s is dat ik zo weinig mogelijk tegen mijn goesting doe.
    Mijn gewichts issues zijn momenteel onder controle : op 4/9 woog ik 88.2 voor 1m63…. Vandaag 70.4 en nog naar beneden gaand dankzij het feit dat ik een “Bart De Weverke” doe, (Pronokal) Als hij zonder alcohol en friet kan, zal ik de chocolade en snoep wel afzweren !

  5. Zelf niet of zo weinig mogelijk meedoen aan de eindejaarsdrukte kan helpen, denk ik. En voor mij helpen (lange) wandelingen, alleen is het jammer dat ik voor een rustige/mooie wandeling ik meestal toch een stukje moet rijden en het verkeer (zelfs in het weekend) geeft dan nog wat extra stress.
    In ieder geval: sterkte!

    1. Leen

      Ja! Wandelen geeft zoveel rust! ik zou dat eigenlijk dringend nog eens moeten euhm kunnen doen.
      Ik zou willen dat ik een aantal feesten kon overslaan… al is het maar eentje van de zeven… maar dat gaat helaas niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *