Gouden randjes #8

Het is alweer van eind november geleden dat ik nog eens van count mijn blessings deed, en dat is dus redelijk belachelijk lang, want het is niet dat er intussen niks leuks gebeurd is, nee verre van, hoewel er twee indrukwekkende stresspieken waren, eentje vlak voor en eentje vlak na de ‘kerstvakantie’, maar dan kan ik des te dankbaarder zijn voor de periodes waarin ik normaal kan ademen en slapen. Zodus!

blog count your blessings

  • Ik ben gestopt met lopen omdat mijn rug blijft pijn doen, en het cijfertje op de weegschaal blijft klimmen. In plaats daarvan wijd ik me eindelijk aan spierversterkende oefeningetjes om mijn ‘core stability’ te verbeteren voor moest ik ooit weer kunnen beginnen met lopen, wie weet. Hoewel ik een gigantische hekel heb aan die workouts is het fijn te merken hoe die oefeningetjes beetje bij beetje makkelijker worden want dat is toch teken dat ik beetje bij beetje sterker word.

blog count your blessings

  • Ik werd overvallen door een acute aanval van buikgriep; gelukkig was ik er na drie dagen alweer vanaf (en zat ik twee dagen later mits een beetje wringen terug vrolijk aan de cava en de taart). Die drie dagen overleefde ik in de zetel op water en geroosterd brood en vieze zoute bouillon. Ik had nog het meest last van mijn rug… Wat daar dan allemaal zo positief aan was? Dat ik die dagen niks anders heb gedaan dan lezen, want een goed boek is nog altijd het beste (legale) ontsnappingsmiddel.

blog count your blessings

  • Een week verlof, want hoewel ik veel te veel stress had door alle sociale aangelegenheden die er dankzij de feestdagen zijn en ik mezelf toch weer liet dwingen om aan alles mee te doen en de eerste dag dus vooral moest bekomen van alle drukte, kunnen we toch spreken van vier dagen zetelhangen. Ik ging zoveel dóén maar uiteindelijk deed ik vooral niks. O ja, de keuken werd opgeruimd. En verder herinner ik me de ene aflevering van Gossip Girl na de andere; ik had het gevoel dat tegen het einde van het jaar mijn hersens in pulp waren veranderd.

blog count your blessings

  • 25 december, de familiebijeenkomst in het Grootouderlijk Huis. Waarbij mijn grootvader aankondigde dat het de laatste keer zou zijn want ze zijn allebei al de 80 gepasseerd dus ’t is goed geweest; de fakkel wordt doorgegeven aan de volgende generatie. Het is dat hij het pas na dessert nummer twee zei, of ik had de hele avond sentimenteel rondgelopen en foto’s genomen van elke hap eten en filmpjes gemaakt van elk grappig woord en twee keer zoveel kroketten gegeten en nog harder ambras gemaakt om de balletjes in de tomatensoep. Nu vind ik het spijtig dat er me slechts één filmpje en amper zestig foto’s resten van deze Laatste Keer. Zoveel warmte voor deze bijeenkomsten, en zoveel hoop dat ze gewoon gaan blijven doorgaan, zij het dan op een andere locatie en zonder oma’s zelfgemaakte chocomousse.

blog count your blessings

  • De wandelschoenen kunnen aantrekken. De laatste wandeling van 2017 was ergens in de Brasschaatse bossen, de eerste wandeling van 2018 in ons eigen bos en wel meteen 10km, waar ik drie dagen later nog moe van was maar enfin, de zon scheen, de hemel was zo verschrikkelijk blauw en de frisse boslucht en de beweging, ’t deed allemaal zo’n deugd!

blog count your blessings

  • Er waren nog andere, kleinere gelukjes: zonneschijn op een vrije dag na weken van niks dan regen (of zo leek het toch) * voor het eerst dit jaar zonder licht op de fiets naar huis rijden * nieuwe plantjes (ja weeral) * oudjaar in Nederland vieren (waar ze altijd moeten kunnen overdrijven met massa’s vuurwerk) * de geboorte van het tweede kindje van één van mijn beste vriendinnen (die we op kerstavond gingen bezoeken) * ein-de-lijk onze reisjes voor 2018 boeken (want keuzestress is óók stress dus blij dat ik daar vanaf ben) * leuke lunchdates met zus, mama of een vriendin (lichtpuntjes op saaie werkdagen) * het lief toch weer kunnen verrassen op zijn verjaardag door stiekem al zijn vrienden uit te nodigen om bij de Mexicaan te gaan eten * het eerste lege weekend na alle eindejaarsdrukte (alles kan, niets moet).

Waar kijk jij met een glimlach op terug?

11 Comments

  1. Het enige waar ik gelukkig naar kan terugkijken is dat onze verhuis alsmaar concreter en concreter wordt… voor de rest zit ik niet goed in mijn vel… slapeloze nachten door de buren, andere buren die zorgen voor commotie… het wordt tijd dat we hier weg zijn!

  2. Waow toch weer veel leuke dingen gedaan. En ik kan er in komen dat je grootouders dat niet meer zien zitten om op kerst voor zoveel volk te koken. Ik ben nog maar 57 en zou dat eerlijk gezegd niet meer aan kunnen. Taaie mensen zijn het! ;)
    Wat voor leuke dingen ik gedaan heb de laatste tijd. Mm, niet zo veel eigenlijk, vooral veel plannen gemaakt en me daar mee bezig gehouden, zoals gaan kijken voor badkamer en keuken , vloeren en die toestanden. We moeten er maar eens werk van maken!

  3. Ik duim dat lopen snel weer lukt, maar in tussentijd is het wel super dat je core stability oefeningen doet! Ben er zelf ook weer mee begonnen (goede voornemens, ge weet wel ;-) ), al heb ik nog niet het gevoel dat het makkelijker wordt. Dat het een opbouwende challenge is, zal wel niet helpen, maar toch… :-)

    Kan snappen dat je grootouders het niet meer zien zitten, maar tegelijk is het wel heel jammer dat zo een traditie verdwijnt. Is het geen optie dat iedereen gewoon iets meebrengt, zodat zij er minder werk aan hebben? Zo doen wij het al jaren bij mijn grootmoeder: de ene brengt hapjes mee, de andere maakt het voorgerecht… Iedereen een beetje werk, maar niemand teveel.

    1. Leen

      Mja dan moeten ze nog altijd alle meubels aan de kant zetten en de tafels & stoelen klaarzetten & t schoon servies en ze hebben geen afwasmachine enfin. We zien nog wel waar Pasen zal doorgaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.