Gouden randjes #1

Een mens staat niet vaak genoeg stil bij wat-ie heeft. ’s Winters loop ik depressief te zuchten over de duisternis, terwijl daaraan gezellige kaarsjes en zetelavondjes-met-dekentje verbonden zitten. ’s Zomers zie ik af onder de hitte, maar kan ik wél tot ’s avonds laat bij daglicht liggen lezen.
In een poging te blijven timmeren aan de weg naar het optimisme – en die is láng voor de geboren doemdenker die ik ben – verzamel ik in deze rubriek af en toe momenten met een gouden randje.

Na lang twijfelen besluiten om toch mee te gaan op een uitstapje met het gezin (de ouders en de zus) in het besneeuwde landschap dat de Ardennen toen waren. Een stevige wandeling door de prachtige natuur in goed gezelschap: meer moet dat niet zijn.

Uit eten gaan in ons favoriet restaurant. Dat doen we vooral bij speciale gelegenheden, en de verjaardag van het lief was dat zeker.

Voor het eerst 9 kilometer kunnen lopen – euforie! – en een tweede keer diezelfde tour in afwisselend modder, sneeuw en ijs: zweten, afzien en puur genieten.

Naar de cinema gaan met ons tweetjes: we doen dat één keer per jaar, meestal rond de kerstperiode maar zonder The Hobbit of Star Wars hebben we dat in 2016 overgeslagen en kozen we in januari voor Hidden Figures, een mooie film over drie zwarte vrouwen die in de jaren ’60 voor NASA werken. Inclusief gigantische doos popcorn, dat spreekt.

Zomaar bloemen krijgen van het lief, tulpen bovendien, ook al was het nog (lang) geen lente.

Met een vriendin rondhopsen in Mechelen, een stad die bij elk bezoek hipper lijkt te worden: de beenhouwer waar Pascale Naessens haar kip haalt, een cupcakekoffiehuisje, een cavabar (waar we dit keer zelfs niet geraakt zijn) en superleuke en vooral unieke winkeltjes (waarvan dit toch wel de kroon spant en wiens webshop ik bij thuiskomst ook al overhoop heb gehaald).

Een weekendje Parijs – Parijs is het gouden randje rond elk gouden randje. We zijn er al enkele keren geweest maar ook deze keer ontdekten we weer nieuwe plekjes. Thema: eten, véél eten. En wijn, dat spreekt.

Met yogalessen starten, één uur per week. Ja echt! Het is er dan toch van gekomen. En het brengt rust in mijn hoofd, dat uurtje enkel en alleen voor mezelf, zonder social media of tv in de buurt om mij af te leiden.

In den hof beginnen: fruitstruikjes planten en look & ajuin poten. Of het het allemaal gaat overleven is wat anders, maar het buiten zijn, en weten dat er over enkele maanden weer zoveel gaat staan groeien en bloeien, dat geeft me zoveel plezier en voldoening.

In het verlengde daarvan: me compleet uitleven in een zaadjeswebshop en mijn bestelling de volgende dag al aankrijgen: vijftig zakjes, alstublieft.

Zomaar in het midden van de week een dagje vrij nemen. Om de batterijen op te laden, wat te rommelen in huis… 100% me time. Moet ik vaker doen, is mijn goede voornemen.

Aan welke momenten denk jij met de glimlach terug?

 

6 Comments

  1. Die kleine ‘blessings’, heerlijk hé? Vandaag werd ik na een vermoeiende werkdag, na meer dan een uur moeten wachten bij de dokter, waardoor ik nog eens mijn bus naar huis miste, helemaal blij van de dochter met haar brede glimlach, toen ik haar ging ophalen in de crèche <3

  2. 9km, hoe fantastisch is dat wel niet?! Super ook dat de yogalessen je deugd doen.
    En hoewel ik héél blij ben met het lenteweer, kreeg ik door jouw sneeuwfoto toch weer goesting in een sneeuwwandeling. Misschien eens zien of dat deze maand niet nog kan, liefst in combi met lenteweer ;-)
    En jouw fiets vind ik op zichzelf eigenlijk al een gouden randje: zo vrolijk!

    1. Leen

      Ik ga deze maand ook nog sneeuw zien in de (weliswaar Franse) Alpen, vind dat altijd raar zeker nu we een week supermooi en zelfs warm lenteweer hebben! Voor mij mag de winter wel stoppen eigenlijk :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *