#elklijfeenschoonlijf – maar niet dat van mij

Het was influencer Matti die deze hashtag het leven inriep. Zij kwam tijdens een Amerika-reis ettelijke kilo’s zwaarder terug en photoshopte sindsdien al haar Instagram-foto’s. Tot ze daar plots genoeg van had, want waarom moet je je anders voordoen dan je bent? #elklijfeenschoonlijf was geboren en meerdere mensen volgden haar voorbeeld door op social media een foto van zichzelf mét alle flaws en imperfecties te tonen.

Zoveel onzekere mensen, ik keek de ogen uit mijn hoofd: “Moest ik zo’n lijf hebben, ik zou dansend door het leven gaan”, dacht ik geregeld tijdens het scrollen.
En of ik zélf een foto in bikini zou durven posten? Ik dacht het niet! Ten eerste omdat ik niet meer pas in mijn bikini (en er zelfs nog niet over kan dénken om een nieuwe te kopen). Ten tweede omdat ik totaal nog niet klaar ben om mijn lijf een schoon lijf te vinden. Voilà.

Deze hashtag gaat over jezelf accepteren zoals je bent, over je niks meer aantrekken van wat andere mensen daarvan zouden kunnen denken, over je goed voelen in je vel. De enige die jou in de put kan duwen, ben je zelf. En ik ben heel hard bezig om mijzelf levend te begraven in zelfverwijten, onzekerheden en vooral tonnen suikers en vetten.

Zelfliefde: heel wat Vlaamse blogmama’s schreven er al over. Ik las onder andere over de trots dat hun lichaam toch maar mooi een baby op de wereld had weten te zetten. Zelfs dát heb ik niet (want enige kinderwens is bij mij afwezig). Wat is mijn lijf eigenlijk waard?
Mijn relatie met mijn lijf is er niet op gebeterd sinds het mij vorig jaar zó in de steek liet: ik was constant moe en compleet uitgeput na zelfs de kleinste fysieke inspanning; ik moest dutjes inlassen om er weer enigszins bovenop te raken. Ook nu nog voel ik dat na een wandeling of een looprondje: dat ik moet gaan liggen of op zijn minst een tijdje gaan zitten, daar waar ik vroeger de wereld aankon. (Of zou dat meer met de leeftijd te maken hebben? Zo fit en jong als tien jaar geleden zullen we nooit meer worden natuurlijk.) Om nog maar te zwijgen van mijn rug die blijft pijn doen. Ik voel mij soms een oud menske – wat ben ik, 81 in plaats van 31?

En ik zie mezelf uitdijen. Mijn kleren zitten strakker, leggen de nadruk op de verkeerde plaatsen. Mijn zelfbeeld keldert, want ik ben nooit een Instagram-babe geweest en ik heb bijna 22 jaar lang gedacht dat ik nooit of te nimmer van straat zou geraken want geen enkele man zou mij ooit aantrekkelijk genoeg vinden. Het lief ontmoeten heeft mijn eigenwaarde doen stijgen; met momenten, wanneer mijn gezicht zijn winterbleekheid kwijt is en de sproeten daar zijn en mijn haar voor een keer goed ligt – pakt drie keer op een jaar dus – durf ik mezelf in de spiegel aankijken en zeggen: “Awel Leen kind, ge ziet er goed uit vandaag!”
Verder mijd ik spiegels eigenlijk. De reden dat wij nog geen deftige staande spiegel hebben aangeschaft? Ik hoef daar niet in te kijken om te weten dat ik een buikje heb, dikke bovenbenen en veel te kleine borsten. Daar wil ik niet dagelijks mee geconfronteerd moeten worden, dankuwel.

De verhalen die je dankzij #elklijfeenschoonlijf ziet passeren, over huidziektes en anorexia of gewoon zijn wie je bent, doen mij nog meer in mijn schulp kruipen: wat hebt gij eigenlijk te klagen mens? Of behoor ik toch niet stiekem ook tot de eetstoornis-categorie?

Ik voel mij niet goed in mijn vel. Dat was voor de burn-out al zo, en dat is er nu zeker niet op gebeterd. Ik heb gefaald, want bijna één jaar later worstel ik nog steeds met mijn grenzen. Weet ik nog steeds niet wat ik kan, en wat niet. Kan ik me nog steeds niet neerleggen bij het feit: niemand is gelijk, iedereen denkt voelt leeft is anders. En gij, gij denkt te veel na. Vriendinnen die bezig zijn met gewicht verliezen en een gezonde levensstijl, soms is daarmee geconfronteerd worden – en dus met mijn eigen hoogst ongezonde gedrag – genoeg om me over het randje te duwen en me op de Ben & Jerry’s te storten.

Want daarom stort ik mij op eten. Dat is al zo van in het middelbaar, maar toen was er nog ouderlijke controle. Nochtans ga ik me niet beter voelen door me vol te proppen, welnee integendeel. De suiker geeft mij een high die slechts van korte duur is en daarna zoeft het razendsnel richting “Godverdomme hebt gij nu geen zelfcontrole, gij onnozel vet varken” waarna ik nog maar een zak chips opentrek want ja, het leed is nu toch geleden, morgen een nieuwe dag. Eten was vroeger mijn manier om met de storm in mijn binnenste om te gaan, om het zwarte gat op te vullen dat mij anders zou verzwelgen. En nu, nu lijkt de miniemste tegenslag al genoeg om het koekjesrek van het buurtwinkeltje te gaan plunderen. Eten doet me alles even vergeten, weet ge.

Het is een vicieuze cirkel. Ik voel mij niet goed in mijn lijf, dus ik eet, dus ik verdik en zie mijn lijf nog minder graag, dus ik eet nog wat méér.

Dat was het. Ik dacht: ik moet dit kwijt, ergens, en waar beter dan op de blog? Het is scary om me zo open te stellen en dit op het www te gooien, en durf ik wel op ‘publiceren’ klikken? Maar ik vermoed dat er bitter weinig vrouwen (of mannen) echt volledig content zijn met hun lijf. Dat er nog mensen zijn die geen al te goede relatie hebben (gehad) met eten. Dat ik niet alleen sta in mijn onzekerheden en mijn gebrek aan zelfliefde. En ik ga eraan werken, beloofd.

28 Comments

  1. Waow, best heftig! Maar je verhaal geeft ook goeie kanten. ” Je weet immers dat je je op eten stort omdat je zich slecht in je vel voelt” Dan weet je ook dat je eerst dat probleem moet aanpakken en dingen doen waarvan je wel goed in je vel gaat zitten. Pas als je goed in je zelf zit kan je gaan denken aan anders gaan eten. Maar weet dat het idee dat je er niet goed uitziet vooral in je hoofd zit. En niet heel de wereld naar je kijkt en je met de vinger wijst en zegt, ” amai die ziet er slecht uit”. Maar ik begrijp je haat liefde verhouding met je lijf als het je op een dag in de steek laat. Ik heb daar zelf ook heel lang mee geworsteld, man man wat was ik kwaad. Probeer er ergens met iemand over te spreken, ik denk dat je dat kan gebruiken. Veel sterkte meideken.

  2. Als ik op je ‘Over mij’ pagina klik, dan zie ik een mooie jonge vrouw op de foto. Om maar te zeggen dat we zelf altijd veel te streng zijn over ons uiterlijk en dat iemand anders jou niet zo screent als jij dat zelf doet.

  3. Niemand die ons zo kan neerhalen en bekritiseren als wijzelf… dat begrijp ik zo goed. En heel dat proces van je lijf aanvaarden is echt niet makkelijk, ik kan het ook nog steeds niet hoor. En ik denk dat de meesten die meedoen met die hashtag (ik kende hem nog niet) ook wel niet altijd zullen blinken van zelfvertrouwen. Na mijn blogje van de week hebben mensen het nog eens tegen mij gezegd en ik zeg het nu tegen jou: je bent wel een mooie vrouw. Maar het is niet makkelijk om dat zelf te zien, dat weet ik. Deze blogpost heeft zeker weten heel veel moed gevraagd, en ik bewonder je. Dankjewel om dit te delen. Mooi mens!

    1. Leen

      Heel veel moed, ik heb er een week over gedaan en tien keer herschreven :-D Heel erg merci voor je lieve woorden, ik word er gewoon emotioneel van, al die schoon reacties hier <3

  4. Zo herkenbaar! Ik worstel al heel lang met mijn zelfbeeld en gewicht. Ik probeer gezond te eten, niet teveel brol tussendoor en dat lukt tot ik me ineens niet zo goed voel en ga ik emo-eten met de nodige schuldgevoelens nadien. Bij mij gaat het echt met fases. En ik weet dat ik er altijd weer uit geraak. Met de jaren ben ik ook milder voor mezelf geworden, al ga ik nog altijd niet graag op de foto. Moesten we onszelf kunnen zien door de ogen van onze mannen, ik denk dat we veel contenter zouden zijn. Om maar te zeggen, perceptie doet veel. Ik heb al foto’s van je gezien en schrik altijd weer hoe hard je voor jezelf bent. Je noemt jezelf soms ronduit lelijk en dat ben je echt niet! Je ziet er goed uit meid, echt waar! Ik hoop dat je dat met de tijd ook zal kunnen zien.

    1. Leen

      Ik raak er normaal ook wel altijd uit, nu je het zegt, uit die fases. Maar deze fase duurt nu al enkele weken en dat is niet van mijn gewoonte. Dankjewel voor je ongelooflijk lieve woorden <3

  5. Niemand denkt zo hard na over jou als jezelf. En een lijf is ook maar een lijf. Uiteindelijk zien we er allemaal hetzelfde uit onder onze kleren hoor. Heeft niets te maken met persoonlijkheid, dat is wat telt. En die heb je trouwens in overvloed

  6. Ik heb ook last van eetbuien, maar sinds ik een beetje milder ben voor mezelf komen die minder vaak voor. Ik probeer me braaf aan het eetschema van de diëtiste te houden en als dat een keertje niet lukt, compenseer ik niet, maar blijf ik eten zoals ik de rest van de dag eigenlijk moet eten volgens het schema. Ik weet niet of jij compenseert (door bv een maaltijd over te slaan, ….), maar als ik dat begin te doen, is het hek van de dam en blijf ik eetbuien hebben. Nu is er een eetbui en ik doe gewoon vlak erna alsof er niets gebeurd is en ik heb nu véél minder eetbuien (en ben bijgevolg al veel afgevallen).

    Die mildheid is een leerproces, maar eentje dat zeker en vast loont. Ik hoop dat jij ook ooit een beetje milder kan zijn voor jezelf.

    1. Leen

      Dankjewel voor de tip. Als ik een eetbui heb denk ik heel makkelijk “ach wat, het is om zeep, we eten nog wat meer shit!” Doen alsof er niks is gebeurd lijkt mij nog geen slecht plan :-D

  7. Evi

    Wat moedig dat je er zo open durft over te schrijven! En ja ik ben dan wel trots op het feit dat mijn lichaam een kind kon baren, maar dat betekent niet dat ik er gelukkig met ben hoor. Verre van eigenlijk. Want die kilo’s die er tijdens de zwangerschap bijkwamen zijn er na 2 jaar nog steeds. Ondanks alle moeite die ik doe. Er zijn weken dat het goed gaat, dat ik let op wat ik eet, voldoende beweeg. En dan merk ik plots geen verschil in kledingmaten, weegschaal, … En dat dan in combinatie met een rotte dag op het werk en het is om zeep. Dan grijp ik naar alles wat zoet en vettig is. Om net als jij dan nog geen 5 minuten later gigantisch kwaad te zijn op mezelf. Mezelf graag zien, het is een gevecht dat ik elke dag aanga. Soms met wat meer succes dan op andere dagen. Maar je hebt gelijk, we gaan er aan werken! En je bent er absoluut niet alleen in!

  8. Het heeft totaal geen zin als ik je vertel dat je er goed uitziet. Je hebt een bepaald zelfbeeld. Iedereen heeft dat. Weinigen zijn tevreden.
    Ken je EFT? Ik ben er zelf niet mee bekend in de praktijk, maar een vriendin van me, die fantastisch is, maar heel erg worstelt met zichzelf is daarmee begonnen. Ze had een therapeut/psycholoog en voelde daar geen verbetering, integendeel.
    Maar als ze haar EFT sessies heeft gedaan is ze een ander mens. Het is geen oplossing, maar bewustwording.

  9. Wauw, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, omdat ik al die jaren dat ik je al zo’n beetje ken werkelijk geen idee had dat dit zo’n groot ding is voor je. En omdat je, als ik oordeel naar de foto’s die ik van je heb gezien, volgens mij helemaal niet dik bent.

    Ik kan wel vertellen dat dun zijn niet per se het schoonheidswalhalla is. Ik ben zelf altijd al dun (en het probleem van eten om je beter te voelen is voor mij een compleet onbekend fenomeen, lijkt me wel heel lastig om vanaf te komen) maar desondanks heb ik een sinaasappelhuid op billen en bovenbenen. Ik had het liever anders gezien, maar we doen het er maar mee, want zo heeft iedereen wel iets. Er is niet zoiets als perfectie of één ideaalbeeld in mijn ogen, er zijn zo veel prachtige vrouwen (en mannen)! Slank, gespierd of curvy, het heeft allemaal zijn charme.

    En oh ja, ik ben super trots op mijn cup A. Vrouwelijk maar bescheiden.

  10. Oh boy, dit had ik zelf geschreven kunnen hebben. Tenminste: als ik zoveel moed als jij zou hebben om daar eerlijk over te durven zijn…
    En het erge is: ik en zovele anderen met mij zien wel dat jij een knappe madam bent. Maar dat mag nog 100x herhaald worden, zolang we het zelf niet inzien, zijn we er niks mee he (ik ben zoveel bijgekomen dat ik echt walg van mijn lijf momenteel. En dan mag mijn lief nog zeggen dat hij mij mooi vindt, ik denk en zie alleen maar “ugh, lelijk”).
    Ik hoop dat dat gesprek eind maart je helpt, je verdient het!

    1. Leen

      Heb je een lief of interpreteer ik dat nu helemaal verkeerd?
      Ik ken het, mijn gewichtsgrafiek blijft maar omhoog gaan, ik kan niet meer in de spiegel kijken! De laatste keer dat ik je zag vond ik trouwens niet dat je dik was hoor! Maar ’t is zoals je zegt, dat verandert niet hoe je er zelf over denkt (en mij irriteert het als mensen dat tegen mij zeggen, haha). Merci voor je lieve woorden!

  11. Inge

    Ik loop verschrikkelijk achter met blogs lezen, maar ik ga toch nog even iets zeggen. Chapeau dat je dat vertelt, dat al in eerste instantie. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, en dat patroon doorbreken zal niet makkelijk zijn.
    Maar, jij kloeg al eerder over je lijn, en toen ik dan wat foto’s ging bekijken ben jij iemand van wie ik denk: moest ik zo een lijf hebben, ik zou zot content zijn. Zo zie je maar.
    Ik ben één van de weinige vrouwen op deze wereld denk ik die in haar hoofd slanker is dan in het echt. Ik schrik soms van foto’s, want in mijn hoofd zag ik er toen helemaal anders uit. Ook niet altijd handig, maar kom ;-)

    1. Leen

      Ik zou dat precies liever hebben, dat ik er in mijn hoofd beter uitzie dan in ’t echt :-D Ze zeggen toch dat uitstraling veel belangrijker is dan hoe je er echt uitziet. Zodus. Dankjewel voor je reactie, echt. Ik zit zelf altijd minstens drie weken achter met blogs lezen (zeker nu met #40dagenbloggen).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *