Over eetstoornissen en andere etiketten

Een tijdje geleden ontdekte ik iets niet zo heel leuks over mezelf: ik lijd aan BED, ofte het binge eating disorder. Over met de deur in huis vallen gesproken he? Ik twijfelde al maanden of ik hier wel over zou bloggen but then again, als ik iemand kan helpen door te zeggen: “Ik heb het ook, je bent niet alleen!” dan ben je dat als blogger wel zo verplicht, vind ik, ongeacht dat ik een deel van mezelf blootgeef, zomaar op het internet te grabbel gooi, maar ik geloof in de fundamentele goedheid van de mens en dat niemand dat tegen mij gaat gebruiken. Door een chocoladetaart in mijn buurt te zetten waar ik op de straffe des doods niet mag aankomen, bijvoorbeeld. Dat zou niet zo lief zijn he?

Ik heb dus een eetstoornis. En dat al meer dan de helft van mijn leven.

Me volsteken met eten, het ongezondste eerst aub, is al sinds mijn vroege pubertijd mijn manier om te dealen met mijn gevoelens (en vooral het te veel eraan, een gevolg van mijn hoogsensitiviteit). Als ik moe ben, eet ik. Als ik stress heb, eet ik.

Ik herinner mij nog de kartonnen doos vol snoepgoed die ik goed verstopt achter slot en grendel verborg in mijn kamer in het Ouderlijk Huis. Frangipanes, chocolade, koekjes, snoep, chips… Ik had mijn eigen trucjes om die dingen ongemerkt uit de snoepjeskast in de keuken te doen verdwijnen zonder dat mijn ouders meteen merkten dat hun voorraad slonk.
Hoe ik die doos kon leegeten wanneer ik me weer eens benadeeld of genegeerd of waardeloos of leeggezogen voelde, en dan zat te huilen tussen de lege verpakkingen. (Als ik kon terugkeren in de tijd zou ik mijn zestienjarige-ik eens goed vastpakken en zeggen: over vijf jaar snapt ge wat er aan de hand is met uw hoofd Lenebeen, en dan komt alles goed!) Enfin, elke tiener heeft van die emotionele struggles te doorstaan hé. Hormones are drama.

Ik denk niet dat iemand uit mijn omgeving daar iets van wist, eigenlijk, en zelf beschouwde ik dat als mijn manier om met de stormen in mijn binnenste om te gaan. Want versta me niet verkeerd: tijdens het eten was het leven plots een stuk beter. Liever. Eerlijker. Rooskleuriger. Eten was mijn drug, die alle pijn moest uitvlakken. Ik stond er niet bij stil hoe normaal of abnormaal dat was. (Gelukkig had ik ook andere uitlaatkleppen, zoals verdwalen in boeken of sentimentele verhalen schrijven, waardoor de lichamelijke gevolgen beperkt bleven.)
In mijn oude dagboeken uit het middelbaar komen er af en toe verwijzingen naar eetbuien voor, zodat ik wéét dat ik de herinneringen niet foutief uitvergroot in mijn hoofd.

This shit is real.

Ik weet niet wat me precies triggerde maar op een bepaald moment, enkele maanden geleden, pakte ik mijn gsm om ‘eetstoornissen’ te googlen. Iedereen kent anorexia en boulimia, eetstoornissen waarbij je een maaltijd weer gaat uitkotsen (of, en daar had ik tot voor kort ook geen idee van, via laxeermiddelen zo snel mogelijk uit je lijf laat verdwijnen). Maar er is nog een derde, waar vijftien jaar geleden nog met geen woord over werd gerept: de eetbuistoornis.

Allez, weer iets dat is overgewaaid uit Amerika zeker? Zijn er nog niet genoeg labels op u geplakt kind?

Ja, er wordt met etiketten rond uw oren gesmeten in onze maatschappij. In mijn tijd bestond er nog geen ADHD, of eender welke afkorting; je was gewoon een lastig kind. En BED? Nee, iedereen verliest zich wel eens in een pot Ben & Jerry’s voor tv, toch? Kom he, een keer uitglijden is niet meer dan normaal. Als je dat echter bijna elke dag doet… dán is er wel iets mis.

Soms kunnen labels écht helpen: ze zorgen voor (h)erkenning – je bent niet alleen op de wereld! Je bent niet abnormaal, want andere mensen hebben het óók. En een label krijgen wil zeggen dat je je kan laten behandelen. Dat er manieren zijn om ‘beter’ te worden, of jezelf beter te leren kennen en beter met jezelf te leren omgaan. Ik kan dat, in mijn geval, alleen maar toejuichen.

HSP, introvert, burn-out, en nu dit: ik leer mezelf aan een sneltempo beter en beter kennen.

Wat is een eetbuistoornis?

Ik kwam bij die allereerste opzoeking terecht op de site van de vereniging Anorexia Nervosa – Boulimia Nervosa of kortweg ANBN; bij de oprichting in 1980 bestond BED immers nog niet en feitelijk zijn er nog wat minder bekende eetstoornissen ook.
Wat ik op de pagina over binge eating disorder las, was zo herkenbaar dat ik enerzijds opluchting en anderzijds een verschrikkelijke angst ervoer.

  • regelmatig dwangmatig overeten: in korte tijd grote hoeveelheden voedsel eten
  • geen controle hebben over de eetbui
  • vaak eten terwijl je geen honger hebt
  • blijven eten, ook al ben je verzadigd
  • het eten kan zo snel gaan, dat je niks proeft maar gewoon eet
  • achteraf een gigantisch gevoel van schuld, walging, schaamte en boosheid
  • je onderneemt geen pogingen om je eetbui ongedaan te maken (zoals overmatig sporten of gaan overgeven; wat bij de andere twee eetstoornissen wel het geval is)
  • voedsel verstoppen om later op te eten
  • de vreetbuien gebeuren voornamelijk als je alleen bent

Toen ik las wat de gevolgen kunnen zijn – hoge bloeddruk, slechte cholesterol, diabetes, hartziekten om er maar een paar te noemen – besefte ik dat ik nog tot de uitzonderingen behoorde en een redelijk lichte vorm heb: ik vreet me niet kapot aan eendert wat er in huis is maar heb zo mijn voorkeuren en ik weet wanneer ik moet stoppen, en ik heb geen gevaarlijk overgewicht omdat ik buiten de vreetbuien om redelijk gezond en gevarieerd eet, voldoende beweeg en regelmatig probeer te sporten. Ik ben nog geen verloren zaak. Er is nog hoop.
Ik vond een boek, geschreven door een vrouw met BED die werd opgenomen om voor haar eetstoornis te worden behandeld, en dát scenario wil niemand voor zichzelf… Ook het reality programma Addicted to food op Netflex was erg confronterend. Zo ver mag ik het niet laten komen.

Wat nu?

Zelfdiagnose is één ding, dus ging ik naar de huisarts – ik zou sowieso gegaan zijn om mijn bloedwaarden te laten checken – en sprak met haar over mijn vreetbuien. Dat arme mens heeft mij, sinds de eerste dag dat ik haar kabinet binnenstapte met een B12-tekort begin vorig jaar, al vaker gezien dan al mijn voorgaande huisartsen tesamen over heel mijn leven. Anyways, ook zij bevestigde mijn vermoedens en dus ging ik op zoek naar een diëtist gespecialiseerd in eetstoornissen, want dit moet deftig worden aangepakt. Ik walgde van mijn lichaam, dat maar bleef uitzetten, en met de kennis die ik nu had, en vooral door de mantra “er is iets mis met u, ge zijt hopeloos” blééf ik maar eten…

In een volgende post vertel ik u over de eerste afspraken met de diëtist!

Ter info, voor wie meer wil lezen over deze of andere eetstoornissen: Binge eating, wanneer eten je leven beheerst door Cindy De Wilde wordt niet meer uitgegeven maar is nog verkrijgbaar als ebook of in de bib. Hier kan je een kort interview bekijken met de schrijfster. De reality reeks Addicted to Food kan je bekijken op Netflix. En de site van ANBN bevat een schat aan informatie.

11 Comments

  1. Zo’n mooie en open blogpost. Knap! Ik heb zelf ook BED (gehad) en vermoedde wel, door jouw verhalen te lezen, dat jij dat ook had maar labels plakken op anderen vind ik zo moeilijk en doe ik niet graag. Ik vind veel steun bij de mensen van http://www.anbn.be De naam is wat misleidend maar ze zijn er voor mensen met allerlei eetstoornissen. Ik ben wel benieuwd naar welke diëtiste gaat. In Leuven zit er echt een super diëtiste gespecialiseerd in eetstoornissen.

    1. Leen

      Ik vind de mijne wel een toffe, het is verademend dat er diëtistes bestaan die níet bezig zijn met calorieën tellen en het promoten van light producten!

  2. Ik kan het niet onder de noemer stoornis steken, maar ik heb ook mijn momenten van degoutant schransen tot ik er ziek van ben. De laatste keer heb ik mezelf zo misselijk gemaakt dat ik 10 minuten later boven de pot hing. Ik had me letterlijk ziek gegeten aan chocolade. Ik probeer me er heel bewust van te zijn, maar sommige momenten kan ik het niet laten. Ik probeer het te aanvaarden.

    1. Leen

      Da’s wel herkenbaar wat je daar schrijft. Al heb ik maar één keer moeten overgeven en dat is al zeker tien jaar geleden. Ik heb een redelijk sterke maag en voel wanneer ik móet stoppen, en dan kan ik om de één of andere reden de vreetbui wel een halt toeroepen.

  3. Ik vind het heel moedig dat je hierover durft schrijven. Ik twijfel er niet aan dat er zich mensen in gaan herkennen en dat een steun kan betekenen. Zoals je zegt, soms zijn labels ook net een soort houvast, je weet dan tenminste wat er scheelt en wat er aan kan gedaan worden. Veel succes met de begeleiding, ik hoop dat het je kan helpen!

  4. Heel knap dat je hier open over bent. Ik kan me de twijfels wel voorstellen. Ik heb die diagnose niet, maar herken wel veel dingen eruit. Ik hoop dat het je lukt om het allemaal een beetje gemakkelijker te maken. Veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *