De Twix-overdosis

Op social media hebben mensen de neiging om enkel de positieve dingen uit hun leven te tonen: de avondjes uit, de verjaardagsfeestjes, de opgeruimde woonkamers, de blinkende keukens, prachtig gedresseerde bordjes. De mensen hebben immers geen zaak met facturen die niet betaald geraken, ruzies met de buren of afbladderende verf in uw berging.
Ik maak mij daar ook schuldig aan, dat geef ik toe. Mijn vuil wasgoed bijvoorbeeld, daar is toch niemand in geïnteresseerd? Of de zoveelste vreetaanval – een alcoholieker post ook niet elke dag een foto van zijn leeggedronken flessen op Facebook, juist?

Mijn verslaving geldt dan misschien geen alcohol; ik besef maar al te goed dat de grenzen van het fatsoen vér achter me liggen wanneer ik voor de zoveelste keer misselijk ga slapen en de volgende ochtend de lege snoepwikkels verzamel in de vuilnisemmer. De mensen zouden nogal ogen trekken als ze die berg afval zouden zien: gezouten chips, Côte d’Or en Maltesers zijn momenteel de verpakkingen die u daarin zou kunnen herkennen, tussen de overweldigende aanwezigheid van Twixen. Want Twix, die producent verdient goud aan mij. Twix, daar zit alles in wat ik lekker vind: een krokant koekje en chocolade en natuurlijk massa’s suiker. Eén, twee, drie en gisteren zelfs zeven stuks. Nee niet zeven reepjes – maar effectief zeven hele Twixen. En een zak chips. Dat alles verspreid tussen 14u en 21u. (Avondeten had ik gelukkig niet voorzien.)
De suiker raasde door mijn bloed en scheen overal op zijn weg stukjes af te zetten om mijn aders te doen verstoppen. Dat gevoel had ik, en toch bleef ik verder eten tot alles op was.

Bij het uitvoeren van mijn rustige kine-oefeningetjes en yogaposes voor het slapengaan, verhoogde mijn hartslag zich tot 105 bij een paar eenvoudige lunges; precies of ik was de trap op en af aan het rennen. ’s Nachts hield de buikpijn me vier uur lang wakker. De dag nadien voelde ik nog zuur oprispen bij de gedachte aan die voze koekskes.

De dag voordien had ik nog een foto gepost van mijn dapper havermoutpapontbijtje en daaropvolgend een foto van mijn paardenstaart, zwiepend in de stormwind tijdens mijn loopsessie. Toen ik een vriendin vertelde over mijn Twix-vreetbui, viel ze compleet uit de lucht: “Maar op Facebook verschijnen altijd zo’n gezonde maaltijden!”

Ja. Schijn bedriegt. Social media vertellen zelden de volledige waarheid.

Ik wil niet morgen doodvallen met verstopte aders, of suikerziekte krijgen. Want op één van die twee scenario’s steven ik loodrecht af. Of denk ik nu écht de 8km op de eindejaarscorrida te zullen halen? Mijn lijf is zo druk bezig met al die afvalstoffen te (proberen te) verwerken dat er geen tijd of energie meer over is om spieren aan te maken en mijn toch al zo gevoelige gewrichten te ondersteunen.

Maar ik ben koppig en ik zet door. Laten we anders nog eens afkicken, voor de 586e keer dit jaar. Wat peist ge?

One Comment

  1. Pingback: Suikerverslaving en ervan afkicken: tips en misverstanden – Puurder leven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *