Terug aan het werk

Twee weken geleden ging ik, na een maand afwezigheid door de burn-out, terug aan het werk. Dat voelde een beetje als een eerste schooldag na de lange zomervakantie: spannend. Gelukkig was er niet veel veranderd, en tegelijk heel veel.

Ons kantoor is nog altijd een in de zon snel tot woestijntemperaturen opgewarmde zolder. Mijn tomatenplanten op de vensterbank hadden het overleefd dankzij de goede zorgen van collega-groene-vingers, en waren al robuuste rakkers geworden, intussen met de eerste groene bolletjes.
En het belangrijkste: mijn takenpakket is aangepast, maar voorlopig worden er taken weggelaten zodat ik de achterstand die zich de afgelopen maanden bijna ongemerkt opbouwde, eerst kan inhalen voor ze mij nieuwe verantwoordelijkheden geven, want de taken die wegvielen (namelijk het supportdienst-luik), slorpten toch zeker de helft van mijn tijd (en al mijn energie) op en het is niet de bedoeling dat ik met mijn vingers ga draaien of plots halftijds ga werken. Nu ik mijn tijd weer helemaal kan indelen volgens mijn voorwaarden, met een (redelijk) vaste planning en nette blokjes in mijn digitale agenda zodat ik weet wat ik over een uur en over een dag en zelfs min of meer over een week zal doen, is dat voor de planner in mij een ware verademing.

burnout
Welkom-terug-cadeautjes! <3

We zijn er nog niet, nee, natuurlijk niet. Zo had ik van de week nog een stressuitbarsting omdat ik, vlak voor ons weekendje weg, nog 586 dingen in de tuin wou doen, en wat met de plantjes die nog thuis staan, kunnen die al die droogte wel aan, en de slakken die alles opvreten onder mijn ogen, en ik heb niks vóórberéíd voor ons weekendje, wat gaan we daar doen, ’t is ne feestdag, welke champagnehuizen gaan we bezoeken, kunt ge daar wel wandelen, en Reims, is daar wel iets te zien, en de yoga, ik wil naar de yoga, ik moet nú vertrekken!!!
In mijn haast liet ik de afstandsbediening van de garage kapotvallen en ik veranderde in een furie, enfin, lang verhaal kort: ik raakte nét op tijd in de yogales maar kwam er lang niet zo ontspannen buiten als anders, maar daarna schoof ik de stress opzij en vertrokken we onvoorbereid maar ontspannen op weekend, ongelooflijk maar waar.

Dus nee: we zijn er nog niet, misschien nog lang niet. De gele zone zal nog een tijdje mijn habitat zijn – de psychologe zei dat het even lang kan duren om eruit te raken, als het heeft geduurd om erin te sukkelen, dus in mijn geval een maand of vijf. Ik hoop alleszins dat ik naar mijn lijf kan blijven luisteren, want dat is het moeilijkste wat er is, en dat ik zal weten: ik heb nú rust nodig, laat me efkes gewoon zijn.

Mijn blog, die ik twee weken stillegde omdat mijn vrije tijd volledig ging naar de tuin, yoga en heel zelden tv kijken, heb ik erg gemist. Het bloggen is immers deel van mijn zijn en helpt me bij het leegmaken van mijn hoofd en het vinden van mijn zen.

Ik ben er dus weer!

14 Comments

  1. Ik hoop dat je een goed evenwicht kan vinden. Je lijkt me zoveel druk op jezelf te leggen, je moet zoveel doen en zoveel afwerken… Het is echt geen schande om gewoon af en toe te rusten of wat te lummelen.

    1. Leen

      Believe me de druk is al veel minder geworden :-D Als ik merk dat hij terug komt, roep ik mezelf een halt toe en check ik welke dingen NU belangrijk zijn voor MIJ, en al de rest laat ik dan vallen. Niet gemakkelijk hé en ik maak nog fouten (zoals die ene avond hierboven :p)….

  2. Agnes

    Ja Leen heel voornaam naar je lichaam luisteren, niet de gemakkelijkste opdracht . Heeft bij mij jaren geduurt nu kan ik het wel. Het is niet opgelost in een maand , het komt wel ok. En als het je te veel wordt mag je altijd hulp vragen.
    Veel sterkte nog

  3. Zo goed dat je na “amper” een maand al terug aan het werk kon! En ja, ik weet het, enerzijds is een maand heel veel, maar bij burn-out kan het zo snel zoveel langer worden.
    En zo’n stressdag, dat is ook maar normaal he. Je kan moeilijk op één maand tijd plots veranderen van compleet gestresseerd en overwerkt naar de zenheid zelve :-) Zal wel nog gebeuren, maar zolang je je daar niet door laat overmannen en denkt dat het allemaal om zeep is, maakt dat niet uit. Dag proberen doorkomen en hopen dat de volgende dag beter is.

    1. Leen

      Eerlijk, ik zou liever nog een weekje (of twee) extra gehad hebben, want ik merk dat het zwaar is. Met ups en downs, en kleine stapjes, ik moet me erbij neerleggen dat dit niet van de ene dag op de andere ‘beter’ is, en da’s moeilijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *