Doe eens normaal, zeg.

Pas op… dit is een frustratie-het-moet-er-allemaal-efkes-uit-postje.

Hoewel ik al heel wat leerde dankzij de burn-out, blijf ik op mijn grenzen stuiten. Ik weet het wel: als alles goed gaat, zal ik pas in september/oktober zitten waar het in januari allemaal begon. Die gele zone is nog moeilijker dan de oranje, omdat ik het gevoel heb dat ik (stilletjesaan) weer alles zou moeten kunnen en weer normaal zou moeten gaan functioneren. En ja. Dat botst al eens. Keihard. En daar gaan we aan werken.

Ik heb het gevoel dat ik verschrikkelijk langzaam een hele hoge en steile berg aan het beklimmen ben en af en toe struikel en een paar meter naar beneden rol….

Vrienden op Fitbit die mij uitdagen voor ‘workweek hustles’ (waarbij je op een paar dagen tijd zoveel mogelijk stappen moet behalen), waar ik als niet-sporter niet tegenop kan want zij kunnen 10km lopen (en daarna nog vrolijk een dag rondstappen) of mountainbiken terwijl bij mij soms het ritje met de fiets naar het werk al te veel is.
Geen challenges meer aannemen en proberen 10.000 stappen te halen enkel op de dagen dat ik mij oké voel. Me niet meer vastbijten in die cijfertjes.

Twee keer een kort stukje gaan lopen en dat ongelooflijk fantastisch zalig vinden, regen, wind, bergop, het voelde alsof ik vloog. De eerste keer twee dagen moe zijn, de tweede keer vier dagen… Ik kijk op tegen onze bergvakantie die steeds dichterbij komt, want elke dag huppelen over koeienpaadjes en alpenweides zit er niet in…
Niet meer gaan lopen maar in plaats daarvan proberen wat meer te gaan wandelen. Kiezen voor rustige, korte wandelingen in de Alpen als het zover is, en véél boeken meenemen.

Een loopwedstrijd die ik begin dit jaar bovenaan op mijn wishlist had gezet omdat mijn vader daar vroeger eens aan mee heeft gedaan en ik de Wezemaalse berg tot mijn favoriete wandelgebieden in de buurt tel, met het gedacht “tegen dan zal ik met gemak die 10km bergop-bergaf rennen”, ja niet dus. Gelukkig had ik mij nog niet ingeschreven. Maar een herinnering in mijn agenda én op Facebook zien passeren, dat deed zeer.
Oktober als deadline droomdatum ingesteld om weer serieus met lopen te beginnen. Die trailrun is er volgend jaar ook nog.

Een week of twee op mijn eten letten (en vooral: vreetaanvallen kunnen vermijden, applaus!), de weegschaal mooi naar beneden zien gaan, zelfs in een kleedje raken zonder dat ik er vijf maanden zwanger uitzie,  en dan op één week tijd alles er weer bij-eten omdat ik moe ben en de suikerkick mij (voor eventjes toch) iets beter doet voelen.
Energie vinden voor het maken van gezonde tussendoortjes, ontbijtjes en lunchkes is momenteel onmogelijk. Een chocoladesuikerwafel pakken of een broodje uithalen is dan duuzend keer evidenter. Gelukkig is er nog mijn weekmenuplan of het zouden véél pizza’s en friet voor den tv geweest zijn.

Niet kunnen multitasken. En dat gaat van onnozele dingen zoals het lief die babbelt terwijl ik probeer te koken, tot het gevoel hebben dat mijn brein gaat ontploffen op het werk wanneer die irritante kinderen op speelplaats bij de buren zoveel kabaal maken, een collega mij iets vraagt en de telefoon gaat…
Mezelf rust gunnen door ’s avonds wat tv te kijken of te lezen, ontspannen in de zetel. Misschien moet ik het lief mij laten vastbinden zodat ik niet anders kán dan rusten.

Doordat ik vaak moe ben, prioriteiten moeten stellen en de minder ‘noodzakelijke’ dingen laten vallen. Zoals de Veluxen van onze bovenverdieping die nu zo vuil zijn dat ik vanmorgen dacht dat het had geregend, maar het bleken stofvlekken te zijn. I kid you not. De keukenkasten waren ooit lichtgrijs, maar zeker die onderaan daar durf ik niet naar kijken bij daglicht na een jaar intensief gebruik. En in de bureau hoopt de rommel zich op, er is nog net een paadje van de deur naar het lief zijn computertafel. Ik geraak niet tot bij mijn boekenkast om die af te stoffen. Het irriteert me enorm dat ik niet de fut heb om mijn huis te onderhouden!
Mijn prioriteit is mijn tuintje en af en toe eens een dweil door de living/keuken gooien. En verder: rusten. 

Schrik hebben voor leuke dingen. Zoals een terraske gaan doen, of uit eten gaan. Omdat ik standaard snel moe word, en op tijd wil gaan slapen want de volgende ochtend is het vroeg dag. Een slaaptekort kan ik er nu echt niet bijnemen. Mijn sociaal leven willen uit de goot sleuren en mijn agenda te vol proppen, waardoor ik uiteindelijk dingen moet afzeggen. Dat proberen uit te leggen aan de mensen met wie ik een afspraak had, en dat heel onnozel en overdreven vinden van mezelf… WAAROM KUNT GIJ NIET GEWOON NORMAAL DOEN MENS.
Niet te veel stilstaan bij wat anderen van mij zouden kunnen denken. Luisteren naar het lijf, dat is het belangrijkste. Uw familie en vrienden snappen u wel, kind!

Zo. Ik had deze peptalk met mezelf efkes nodig.

Ik wil jullie trouwens allemaal bedanken voor de vele hartverwarmende reacties die ik kreeg! Mocht u zich ooit afvragen waarom een blogger in godsnaam blogt… Wel daarom. Dikke merci <3

10 Comments

  1. Lieve schat, hoe herkenbaar is dat hier ! Idd, stoppen met wishlijstjes maken, daar wordt je alleen maar ongelukkig van als je het niet kan waarmaken. En gezond eten, lastig als je steeds moe bent! Ik koop dan al eens een slaatje, maar ik ben momenteel ook geen toonbeeld van gezond eten, om dezelfde reden, ik heb er geen energie voor. Maar soit, Waarmee kan ik je helpen? Heb je al eens een vitamine B kuur gedaan? Want dat kan je wel oppeppen. En voor de rest, idd, luisteren naar je lichaam, en vooral niet kwaad worden op jezelf omdat je momenteel niet kan wat al je vrienden lijken te kunnen. Probeer er niet tegen te vechten, gewoon, tegen jezelf zeggen, ach het is maar voor efkes. En probeer van de vakantie een rustvakantie te maken. En wat zeker heel belangrijk is, ik hoop dat je lief begripvol is en je steunt! Knuffel.

    1. Leen

      Ik ben nog bezig met een B12-kuur al sinds maart dus veel verschil merk ik daar niet van. Let it goooo, is niet simpel he :-) Het lief is gelukkig een enorme steun, geen idee waar hij het geduld vandaan haalt!

  2. Ik weet niet goed hoe te reageren… *virtuele knuffel*
    Gezond eten vraagt veel energie hé maar onder “gezond” versta ik geen kant-en-klare maaltijden dus als dat nu fish ticks met spinazie uit de diepvries en pasta is, is dat perfect. Je moet het jezelf niet te moeilijk maken door het te goed te willen doen.
    Ik heb trouwens al gemerkt dat ik kant-en-klaar vaak (niet altijd) niet meer lekker vind nu ik zou vaak vers kook.

    1. Leen

      Ik heb nog nooit kant-en-klaar gekocht, ik vind dat er niet uitzien in de winkel :( Maar inderdaad gezonde maaltijden hoeven niet altijd ingewikkeld te zijn. Ik probeer het zo eenvoudig mogelijk te houden maar soms is zelfs dat te energievretend.

  3. Annabel

    Wat bij mij opkomt is: het nieuwe normaal is niet wat vroeger normaal was.
    Mij lijkt het juist normaal dat je niet meer gaat kunnen wat je vroeger kon, want wat je vroeger allemaal deed, kon je ook niet, je vroegere normaal was teveel en daardoor is je lichaam uitgeput geraakt.
    En ik denk dat het niet makkelijk is om naar zo’n nieuw normaal te gaan. Ik heb nooit veel kunnen doen, dus dat is altijd normaal geweest, en eerlijk gezegd lijkt dat me veel makkelijker.

  4. Wat je schrijft is voor een groot deel samen te vatten als: “Niet te veel hooi op je vork nemen”, denk ik (je mag me gerust verbeteren he :-) ). En dat is iets wat iedereen eigenlijk zou moeten doen, volgens mij. De wereld zou er dan een stuk beter kunnen uitzien.

  5. Soms doen we onszelf nogal wat aan hé, met al onze lijstjes en challenges. Ik moet zeggen mijn goede voornemens van begin dit jaar, ik weet ze al niet meer.
    Weet je… leef en geniet en prijs je gelukkig dat je dit kan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *