Bovenop een bergtop

Er waren twee momenten op vakantie die voor mij de echte hoogtepunten waren – naast in de bergen zijn natuurlijk, mijn habitat! Persoonlijke hoogtepunten waarbij ik, als ik niet zo vreselijk bescheiden was geweest, mezelf een tevreden schouderklopje had gegeven: “Goe gedaan meiske. Ziet ge wel dat gij dat kunt, als ge ’t maar wilt!”

Weg met de snelheidslimiet

Het eerste kwam al vrij snel: op dag één van onze vakantie, onderweg door Duitsland. Je moet weten als wij op autovakantie gaan dan splits ik onze rijdagen op in stukken van maximaal 5-6 uur (exclusief pauzes). In dit geval reden we ’s zondags tot Stuttgart, en maandag verder tot in Italië. Ik heb een hekel aan te lang opgesloten zitten in de auto, en die lange rijtijden zijn de reden dat ik nog steeds met een gemengd gevoel terugblik op onze Noorwegen-vakantie.
Het lief rijdt dan telkens de grootste delen van de rit, zoniet alles, en dat is wel mooi meegenomen want ik en autorijden, wij zullen misschien wel nooit de beste vriendjes worden. (In ruil daarvoor doe ik de volledige vakantievoorbereiding: bestemmingen zoeken, accomodaties vergelijken, bezienswaardigheden oplijsten, hotels voor onderweg boeken, de route uitstippelen, al het gerief inpakken…)

burn-out, puurderleven, op reis
De eerste bergen in zicht!

Het kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel toen datzelfde lief, mijn chauffeur dus eigenlijk, kort na de middag zijn ogen niet meer kon openhouden en mij min of meer dwong om achter het stuur te kruipen. Ik had op dat moment al een half jaar niet gereden want rijden = stress en die extra stress kon ik missen als kiespijn. Maar het is waar wat ze zeggen: rijden is gelijk fietsen, je verleert dat niet. En op een zondag op een Duitse autostrade, dat is niet ‘rijden’, dat is zoeven. Ik bleef braaf rechts want zo ben ik: voorzichtig. Op de terugweg, door datzelfde Duitsland, op een zater- en dus eveneens camionloze dag, mocht ik weer achter het stuur kruipen. Drie baanvakken, en gaaaan. 150km/uur? Daar draai ik mijn hand niet voor om! Heerlijk; was het overal maar zo rijden. (Jaja ik begon er zelfs een klein beetje van te genieten…)

Dus. Ondanks de schrik vooraf, toch wel een klein beetje trots op mezelf zo, dat ik dat gedurfd heb.

Bovenop een bergtop

Het tweede moment was op onze tweede dag in de Alpen. De eerste dag hadden we het ‘rustig aan’ gedaan met een hoogtemetertje of vijfhonderd – ik was pompaf – en dat waren we nu ook van plan. Doodsbang als ik ben van mijn eigen grenzen, waarvan ik trouwens nog altijd niet weet waar die juist liggen, wilde ik per se niet te ver gaan.
We gingen met het bakjesliftje de berg op, en van aan het eindstation zouden we te voet naar een hut trekken, 260 hoogtemeters verder. Daar aangekomen besloten we verder te wandelen tot aan een kam, de oversteek naar het volgende dal, nog eens 300 hoogtemeters klimmen, hip hoi. Dáár ten slotte aangekomen bleek ‘vlakbij’ een bergtop gewoon zomaar bereikbaar te zijn. Op de kaart stond ‘nur für geübte’ maar gezien er een constante stroom volk naar beneden kwam… leek het ons niet al te gevaarlijk.

burn-out, puurderleven, op reis
De bergtop in kwestie.
Allez, wat denkt ge, nog eens 200 meters erbij?

Het lief was duidelijk van plan om met of zonder mij verder te gaan, dus raapte ik mijn moed en mijn laatste krachten bij elkaar voor een toch wel zeer pittig klimmetje naar boven. Mijn inspanningsastma – waarvan ik in de bergen altijd last heb wanneer ik op voorhand niet heb getraind en 0 conditie heb, ZUCHT – dwong me om de zoveel bochtjes te gaan zitten om naar adem te happen, en ik was zo geconcentreerd bezig met YES YOU CAN! tegen mezelf te scanderen – in mijn hoofd hé, ik had immers geen adem om te babbelen, tss – dat ik er nog in begon te geloven ook. Opgeven? Dat staat niet in mijn woordenboek. (En ergens ben ik er nog altijd van overtuigd dat ik in mijn vorig leven een gems was, of een steenbok.)

burn-out, puurderleven, op reis
Beetje steil.
#beatingburnout, mijn lijf kan verdomme meer dan ik was beginnen te vrezen.

Een half uur later strompelde ik de top op, alwaar het lief zich reeds op de rand van een afgrond had genesteld om van het uitzicht, 360° in de rondte, te kunnen genieten. Het gebeurt niet elke dag dat we op een bergtop staan, de wereld aan onze voeten, omringd door twee- en drieduizenders. En ik, die nooit had gedacht dat ik zoiets zou kunnen en dat ik de hele vakantie aan bergliftjes en toeristenwandelingen gekluisterd zou zijn, ik stond daar met mijn mond vol tanden en tranen in mijn ogen naar al dat moois te kijken.

I did it!

Ik heb afgezien, maar het is me gelukt. Een paar dagen later zouden we zelfs 1100 hoogtemeters overwinnen op één dag, en daarna was ik toch blij dat het eens rustdag was. Ik was duidelijk niet ‘in form’.

Welke grenzen heb jij opgezocht? Op welke prestatie ben jij trots?

16 Comments

  1. Ik krijg er kippenvel van. Zo mooi!
    Ik verleg mijn grenzen vaak in kleine dingen. Ik heb heel lang schrik gehad om te fietsen en dat dus ook jaren (10-15 jaar) niet meer gedaan en 2 jaar geleden terug mee begonnen. Nu denk ik altijd dat iets te ver is, of dat ik Gasthuisberg nooit ga kunnen op fietsen etc maar als ik het dan probeer lukt het meestal wel en valt het goed mee.

  2. Wauw! Dat zag er een hevig klimmetje uit!
    Wij gingen ooit eens wandelen in Fontainebleau, volgens Zoetie, tussen de rotsen. In plaats van tussen de rotsen was het over en op de rotsen en dit met onze gewone schoenen en kleren. Toen we de zoveelste wandelaar tegenkwamen die volledig uitgerust was (bergschoenen, stokken, sportieve kledij) viel onze frank dat het geen gewone wandeling was.
    We zijn halfweg geraakt… en ooit doen we de 2e helft.

  3. Wij hebben op reis dezelfde taakverdeling: mijn man is chauffeur en ik zorg voor de voorbereidingen. Elk zijn specialiteit en voorkeur :-). En ook het opsplitsen van lange ritten in etappes is herkenbaar. Ik pas voor een hele dag in de auto zitten, onderweg stoppen is zoveel leuker. Ik ben nog altijd trots op het feit dat ik vorig jaar een alpencol op fietste. Behoorlijk veel stress over gehad (of ik wel boven zou geraken, of ik wel terug beneden zou geraken), maar toch gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *