Zij die lezen

“Zij die lezen zullen nooit eenzaam wezen”, vertrouwde een gepensioneerd maar bij de pinken dametje me eens toe op een busreis doorheen Polen.
En zo is het maar net; dat zullen de boekenwormen onder jullie beamen want wij hebben een hele bibliotheek van vriendjes die we hebben leren kennen tijdens onze ontelbare avonturen door tijd en ruimte.

(Over de vijanden en de minder leuke momenten, die de diepste sporen in mijn ziel hebben achtergelaten, heb ik het maar niet.)

Lezen is waarschijnlijk mijn eerste liefde, maar wanneer ze precies is begonnen, zou ik niet kunnen zeggen. Volgens mijn ouders zat ik als peuter/kleuter al stilletjes in een hoekje te bladeren door één of andere catalogus, godweet of ik daarbij al pogingen ondernam om de lettertjes bij de kleurige plaatjes te ontcijferen.

In het derde leerjaar, waar mijn eerste leesherinneringen starten, had meester Jacques zijn eigen klasbibliotheek, waar ik onder meer kennismaakte met Haas, één van die prachtig geschapen werelden die ik nooit ben vergeten. Onze school had zijn eigen kleine bibliotheek, waar we om de twee weken met de klas naartoe mochten. Ik was de enige die al haar boeken tegen de deadline uit had. Terwijl mijn vriendinnetjes onder de middag thuis gingen eten, las ik op de speelplaats, ondanks het verbod van de leerkrachten – ha!
In het weekend ging ik steevast naar de gemeentebib, waar ik veel te snel door de kinderboeken heen was en dan maar aan de 14+ begon – de ‘young adults’ van die tijd.  Niets leuker dan snuisteren tussen boeken en me thuis op een rieten matje in de zon nestelen met Loen de hond aan mijn zij (die stikjaloers was op het matje en dat inpikte zodra ik het even durfde verlaten).

Eenmaal de lagere school gepasseerd, was lezen op de speelplaats not done maar tijdens de examens, als ik al om vier uur klaar was met studeren, ging er véél vrije tijd naar lezen, het ene boek na het andere. (De ouders moesten het eens weten!)

En toen kwam het volwassen leven. Mijn leesquotum daalde drastisch door prangend tijdsgebrek; ik zit geen uren meer op de trein; ik spijbel niet meer van lessen; ik lig niet meer te zonnen in onze tuin met Loen de hond. Daardoor is ook mijn leessnelheid gedaald, samen met mijn leeshonger. Toch zijn er jaren dat ik 70 boeken lees.

Zonder boeken zal ik nooit kunnen. Mijn leeswedervaringen vindt u op mijn aparte boekenblogje maar de hoogte- en laagtepunten deel ik hier in de Gelezen-postjes. Veel van mijn leesinspiratie vind ik immers zélf op blogs, dus ik hoop dat ik mede-boekenwormen hiermee een plezier doe!

En u? Wat was uw eerste liefde?

11 Comments

  1. tante Marina

    Dag Leen, even een korte reactie.
    Lezen is ook waarschijnlijk mijn eerste liefde.
    Ik was 8 jaar, 2de leerjaar en juf Christiane ging met ons naar de parochiale bibliotheek in Herent. (één van de weinige dorpen die in de jaren 60 een ‘kleine’bib hadden) Ik zal haar eeuwig dankbaar blijven. Ik heb daar ook letterlijk alles gelezen, meisjesboeken maar ook Arendsoog, De Hardy’s en Karl May….
    s’Nachts lezen met een pillamp onder de dekens zodat de ouders zeker geen licht onder de deur zagen branden of lezen in de blokperiode, snel blokken om dan tijd over te hebben om te lezen, gaan shoppen en met alleen boeken thuis komen. In’t spit rondsnuffelen tussen de boeken en altijd wel iets op de kop tikken. En ga zo maar door!
    Ik lees nog altijd graag en heb er nu terug meer tijd voor. Het geeft mij rust in de drukte waarin we alle dagen leven, een half uurtje lezen onder de middagpauze in een verademing.
    Nog veel leesplezier en de groetjes

  2. Lezen heb ik ook altijd graag gedaan, ik las eerst strips en daarna ook (jeugd)romans. Nu lees ik meer dan vroeger maar ik ben een trage lezer en er zijn periodes dat ik weinig of niet lees.

  3. Hmm mijn eerste liefde? Dat moet een combinatie van boeken, muziek en dans geweest zijn. Ik heb altijd een enorm ritmegevoel gehad en ik onthou heel snel liedjesteksten die ik vaak nooit meer vergeet (soms is dat ook niet leuk ^^).

    Daarnaast ben ik echt opgegroeid met sprookjesboeken met veel mooie tekeningen en dan een tekstje bij. Mijn oma heeft die 100x voorgelezen en daarna las ik ze gewoon zelf. Als ik wat ouder was werden dat de Tinyboeken, Vos & Haas etc. Nog wat later stapte ik over op strips. In het middelbaar las ik eigenlijk niet meer en was muziek echt mijn leven. Nu ben altijd in een boek bezig, maar echt hoog loopt die teller per jaar niet op (25 ofzo), komt ook wel omdat ik vaak dikke/moeilijkere boeken lees.

    Het rare is dat schrijven eigenlijk in heel mijn jeugd niet voorkomt. Ik vond schrijfopdrachten op school nooit erg en heb hier en daar wel eens een verhaaltje geschreven tijdens het middelbaar ofzo, maar nooit echt veel. Schrijven is echt pas twee jaar geleden in mijn leven gekomen en zou ik nu niet meer kunnen missen.

  4. Als ik het lezen pas ontdekt had deed ik het ook wel graag, dan is dat weer een periode minder geweest omdat ik moest lezen voor school, dan weer wat meer en nu terug minder omdat ik andere hobby’s heb. Laat ons zeggen dat het een haat-liefdeverhouding is ;)

  5. Hier ook… van zodra ik kon lezen was dit nog het enige dat ik deed. Om de 3 weken naar de bib om een stapel boeken. Nog steeds trouwens!
    Het is eens een periode minder geweest maar toch ben ik blijven lezen en ik doe het nog steeds zo graag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *