Ben, Jerry en ik: kortverhaal over een eetbui.

Ik begin de dag zoals altijd gezond: havermoutpap met veel fruit. Yummie!

Het is middag. Ik zit een dag ziek thuis en voel me gefrustreerd (want het gaat al enkele weken op fysiek vlak minder goed met me) en moe (want al wakker van 5am) en verveeld (want geen zin om iets te doen, kendet): de ideale basis voor een vreetbui. En weet ge wat? Ik ga er niet tegen vechten. Gelukkig moet ik nog langs de GB. So off we go.

Terug van de GB. Ik kocht een doos met vier puddingkoeken (een hoorntje, een éclair, een tompoes en een Berlijnse bol), met het idee: de helft daarvan houden we voor onze picknick morgen. Want ik wil nog Ben & Jerry’s kunnen eten.

Tien minuten later zijn de vier koffiekoeken op en schakel ik over op de Ben & Jerry’s, want daar heb ik de hele dag naar uitgekeken. Na een paar lepels moet ik de pot weer wegzetten, want ik voel me toch een ietsiepietsie mottig worden. O, maar een paar snoepjes kunnen er nog wel in, toch?

Een uur of twee later is er terug ruimte in mijn maag, dus haal ik de frangipane-cakejes – van het witte merk, want die zijn smeuïger dan de ‘echte’ – tevoorschijn die eigenlijk bedoeld waren om mee te nemen op onze trip. Eerst overweeg ik nog om slechts eentje te nemen, maar dan zou de rest gaan uitdrogen in de open verpakking, juist? Bovendien lijkt mijn maag vandaag wel een bodemloos vat. Dus hopla, drie frangipanekes hap slik en binnen.

Het lief komt thuis, hij heeft een zakje nootjes gehaald in het buurtwinkeltje, en ik troggel een bodempje af. (Avondeten? Dat staat al láng niet meer op de planning.) Op dat moment besef ik dat dit de ergste vreetbui in maanden is. Ik probeer te achterhalen hoe die in elkaar zat, en besluit erover te schrijven.

Tijdens het typen van deze post zet ik de laptop even opzij en haal de Ben & Jerry’s terug uit de diepvries. Ik ga tot halverwege de pot. Als de avond nog langer zou duren, zou ik waarschijnlijk nog een stukje chocolade nemen om af te sluiten.

Aan het einde van de dag weet ik niet meer exact wat ik heb gegeten, en moet ik daar heel goed over nadenken. Ik eet namelijk zonder denken; het gaat niet om wát ik eet – al zijn het de dingen die het best verzadigen, eerst – als het maar vult. Als ik maar kan kauwen en doorslikken en efkes aan niks anders moet denken.

Ik wou dit met jullie delen omdat ik dikwijls hoor: “Maar iedereen heeft toch al eens een vreetbui?” Neenee neeneenee nee NEE. Niet dit soort vreetbuien (mag ik hopen, want dan heb ook jij een probleem). Dit gaat niet over een XL-zak chips leegfretten voor de tv na een stresserende dag op het werk.
Ik wou dit delen opdat niemand ooit nog zegt tegen iemand met een eetstoornis: “Goh, ik voel me ook al eens slecht en dan fret ik ook een pak koekskes op.” Niet hetzelfde. Niet.

*gaat nu lichtjes misselijk naar bed*

Meer weten over eetstoornissen? Ik schreef hier over mijn – eigen, persoonlijke, en dus zeker niet voor iedereen geldende – ervaringen met een eetbuistoornis, en op deze website vind je informatie over alle eetstoornissen die er bestaan. Ga naar je huisarts als je met vragen zit over je eigen situatie!

 

12 Comments

  1. Misschien doet het je goed om het eens neer te pennen en te herlezen. Het is erg hoe die vreetbuien je leven verzuren. ER is iets fout als je er daardoor niet in slaagt om voor avondeten te zorgen. Ik hoop dat je je verder laat begeleiden door die therapeute. Misschien eens heel diep gaan graven in je binnenste wat je zo ongelukkig maakt dat je die vreetbui nodig hebt. Het lijkt me eerder op een soort zelfvernietiging dan zelfverzadiging. Ik had er geen idee van dat dit zo erg kon zijn. Heel veel sterkte ermee. Maar je moet het in de eerste plaats jezelf vergeven. Want het zou kunnen dat je een reden zoekt om kwaad op jezelf te zijn. Bespreek dit met je therapeute, ik ben maar een moederlijk bezorgd gewoon menske. Dikke knuffel!

    1. Leen

      Ik denk dat mijn huidige situatie grotendeels door stress wordt veroorzaakt. Het is dan ook een megadruk jaar, met weinig adempauze (de bouw, de trouw, onze grote vakantie dit najaar, mijn conditie die niet is wat het moet zijn, dan weer een ijzertekort, en ten gevolge van de stress ook weer slecht slapen…) en dat kwam dan allemaal samen afgelopen week in de vorm van ziek zijn en in de zetel hangen en dan boem explodeert dat in zo’n extreme vreetbui. Merci voor je bezorgdheid ;-)

  2. Ik durf dit ook wel eens doen (is momenteel wel heel lang geleden). Gewoon alles eten wat er te eten valt en hoe ongezonder hoe beter.
    De drang om te eten, het valse hongergevoel… verschrikkelijk, maar het gevoel achteraf is zoveel erger.

  3. Ik eet al eens een lat chocolade om me te troosten, maar je hebt volkomen gelijk, dat is niet hetzelfde. Ik vind het fascinerend om te lezen, want ik herkende het zelf niet. Sterkte meid, het moet niet gemakkelijk zijn om hiermee om te gaan.

  4. Hilde

    Leen, krijg nu niet onmiddellijk een gigantisch schuldgevoel.
    Denk aan al de afgelopen dagen dat je geen eetbui had.
    Volgens mij ben je goed bezig. Je zal die eetbuien niet in 1-2-3 oplossen, dat is ook een proces van lange duur.
    Zeer slim van je dat je zo een dag eens opschrijft. Dat verslag zeker meenemen naar de diëtist.
    Door dat schrijven zal je op den duur dat proces kunnen ontrafelen en begrijpen waarom je die eetbuien krijgt.

    1. Leen

      Ik heb zeker geen schuldgevoel: door mijn sessies bij de diëtiste heb ik geleerd dat dat nergens voor nodig is. Ik kom er wel. En ja af en toe nog eens een vreetbui, dat hoort erbij. Het is nog maar een half jaar geleden dat dit bijna elke dag zo was! Maar het schuldgevoel verergert het vreten enkel. Dus ik weiger dat nog te hebben :) :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.