40voor40: Doe eens mee aan een loopwedstrijd

Op de valreep van het oude jaar liep ik mee in Leuvens Eindejaarscorrida, samen met bijna 6.000 andere mensen. Voor mij was het meedoen een grote overwinning en ik was dan ook nogal emotioneel toen ik over de finish strompelde. (En een klein beetje mottig van de ongeziene inspanning.)

In de herfst van 2015 begon ik voor de zoveelste keer met les 1 van start to run.

Vorige pogingen waren steeds stukgelopen op mijn fanatisme; ik negeerde de signalen van mijn lichaam – want allez nu als half Vlaanderen die 5km rent alsof het niets is, waarom ik dan niet?! – en sukkelde vervolgens wekenlang met mijn knieën, die dankzij platvoeten en de daarbij horende steunzolen niet zo stabiel zijn als wel zou moeten.

Dus ik begon met nieuwe moed, en vastberadener dan ooit: ik moest en zou die 5km halen, al deed ik er tien maanden over in plaats van tien weken. Ter wille van mijn knieën liep ik slechts twee keer per week en bouwde ik op met één of twee minuten, in plaats van het schema te volgen dat voor mij vaak te grote sprongen vooruit maakte.
En ik schrok er niet voor terug om soms anderhalve week niet te lopen, als ik voelde dat mijn knieën die rust nodig hadden. Om vervolgens een ‘les’ of twee terug te schakelen. Dagelijks hoge hakken dragen behoort tot een ver verleden; ik ben al blij als ik ze één keer per week uit de kast kan halen. Lopen (en wandelen) gaat voor alles.

15 oktober 2016, een jaar na het begin van mijn eigen start to run, liep ik voor het eerst 30 minuten aan één stuk. Exact twee weken later voor het eerst 5 km – want ik loop zo ongeveer 7:30 minuten/kilometer, dus euhm op een slakkengangetje.

En toen viel ik een beetje in een zwart gat, zo zonder doel: wat nu?

Toen verscheen de Eindejaarscorrida op Facebook. 4km was me te weinig, neen, uitdaging had ik nodig! Dus schreef ik me in voor 8km op en af door de straatjes van mijn geliefde geboortestad.

Ik werd nog drie keer verkouden. Een vierde week was ik out door vreselijke rugpijn. Ja, ik moest mezelf forceren om elke week een halve kilometer meer te lopen dan de week ervoor. En strandde uiteindelijk op 7km. Daarmee zou ik het moeten doen.

26 december, midden tussen de feestelijke boefpartijen door, stonden het lief en ik tussen zo’n 2.500 andere looplustigen klaar aan de start. Wat was dat spannend! De adrenaline en de rush van naar mijn gevoel 2.499 voorbijstekende renners zorgden ervoor dat ik de eerste twee kilometer sneller liep dan mijn gewoonte was, en pas toen de stroom uitdunde en ik me in de veilige, rustige achterhoede bevond, hervond ik mijn eigen tempo.

WhatsApp Image 2016-12-26 at 10.48.01

Er waren supporters: mijn ouders en een koppel vrienden stonden af en toe plots op een straathoek te juichen. Er was randanimatie: muziekbandjes die ook voor de achterhoede, of misschien net voor hén, speciaal voor ons!, enthousiast speelden.
De laatste meters bergop voor de finish applaudisseerde iedereen langs de dranghekken voor ieder die passeerde, en dat is hetgeen me kort voor de 39 laatste renners over de meet geduwd heeft: anders was ik onderaan de laatste heuvel al in elkaar gestort.
(Ik ben effectief moeten gaan zitten van duizeligheid meteen na aankomst: mijn grenzen waren ruim voordien bereikt.)

Ongelooflijk dat het me gelukt is. Ik sliep de volgende nacht bijna negen uur; mijn lijf was op. En toch zit ik te popelen om een keer mee te doen aan een trail run, maar dan met liefst iets meer training, zeker wat hoogtemeters betreft, en minder last van de rug. We zullen zien.

En u? Deed u al eens van start to run of mee aan een sportwedstrijd?

Dit was één van de puntjes op mijn 40 voor 40 lijst. 

 

 

8 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *